บ่ายสองโมงกว่า
ในที่สุดรถก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านไป๋เจียง
เจียงหว่านเกรงใจที่อีกฝ่ายมาส่งฟรี ๆ จึงเชื้อเชิญอย่างสุภาพให้ไปกินข้าวง่าย ๆ ที่บ้าน
“งั้นก็ขอบคุณนะสาวน้อย”
ยังไม่ทันที่เจ้านายของตัวเองจะเอ่ยปาก ลุงสวีก็ตอบตกลงไปก่อนแล้ว
เพื่อเจ้านาย
เขายอมหน้าด้านได้ทั้งนั้น!!
รถแล่นเข้าหมู่บ้าน
เพราะเป็นเวลาบ่ายสองโมง รถจึงไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากชาวบ้านเท่าไรนัก
แต่พอรถแล่นไปถึงท้ายหมู่บ้านและเข้าสู่บริเวณบ้านเก่าของตระกูลเจียง ลุงสวีก็อดตะลึงกับภาพเขียวชอุ่มตรงหน้าไม่ได้
“วิวแถวนี้สวยดีนะ!”
“ดอกท้อเหรอ? เดือนนี้ต้นท้อยังออกดอกได้ด้วยหรือ?”
“โห!”
“เปิดหูเปิดตาจริง ๆ!!”
แต่ลุงสวีไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น
ถึงอย่างไร ด้วยเทคโนโลยีและสารพัดวิธีในยุคนี้ การทำให้ดอกไม้ใบหญ้าออกนอกฤดูกาลก็ไม่ใช่เรื่องยาก
รถจอดหน้าบ้านตระกูลเจียง
เจียงหว่านลงจากรถก่อน
เจียงมู่ที่อยู่ในบ้านได้ยินเสียงรถ จึงรีบร้อนเดินออกมาต้อนรับอีกครั้ง “หว่านหว่าน ลูกกลับมาแล้วใช่ไหม?”
เจียงหว่านโทรศัพท์มาบอกล่วงหน้าตั้งแต่เมื่อคืน
บอกว่าวันนี้จะกลับบ้าน
“แม่ หนูกลับมาแล้วค่ะ”
เจียงหว่านเดินเข้าไปประคองเจียงมู่
ขอบตาของเจียงมู่แดงก่ำ นางกุมมือเจียงหว่านไว้แน่น “กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว หว่านหว่าน ลูกคงหิวแล้วใช่ไหม? แม่อุ่นกับข้าวไว้ในหม้อแล้ว เดี๋ยวแม่ไปตักมาให้”
“แม่ ไม่ต้องรีบค่ะ”
เจียงหว่านเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างทางให้ฟังคร่าว ๆ