“ปี๊บ ๆ...”
บนทางด่วน
เจียงหว่านมองรถที่ติดแน่นอยู่ข้างนอกแล้วรู้สึกปวดหัว
เธอเรียกรถกลับหมู่บ้าน
แต่เพิ่งขึ้นทางด่วนได้ไม่นาน รถก็ติดเสียแล้ว
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง รถก็ยังอยู่ที่เดิม
“พี่คนขับ เดี๋ยวลงทางด่วนตรงทางแยกข้างหน้า แล้วไปทางหลวงแทนนะคะ”
เจียงหว่านเช็กโทรศัพท์ เส้นทางบนทางด่วนแทบทุกสายเป็นสีแดงไปหมด ถ้ายังขยับช้าแบบนี้ คืนนี้คงต้องค้างอยู่บนทางด่วนแน่
ยังดีที่ทางออกทางด่วนถัดไปอยู่ห่างออกไปแค่ประมาณ 1 กิโลเมตร
แต่แค่ 1 กิโลเมตรนี้ก็ใช้เวลาเกือบชั่วโมงกว่าจะไปถึง
พอลงจากทางด่วน คนขับก็ถอนหายใจโล่งอกเช่นกัน
เขามองเจียงหว่านผ่านกระจกมองหลังแล้วพูดว่า “น้องสาว ช่วงวันหยุดวันชาตินี้ ต่อให้ไปทางหลวงก็คงติดเหมือนกัน ฉันรู้จักถนนชนบทเส้นหนึ่งที่ไปอำเภอหนานเซี่ยได้ แค่ถนนเส้นนั้นขับลำบากหน่อย จะไปทางนั้นไหม?”
“ไม่ต้องห่วงนะ ถนนชนบทเส้นนั้นค้นหาในแผนที่ได้เหมือนกัน เดี๋ยวฉันเปิดให้ดู”
คนขับกลัวว่าเธอจะคิดว่าเขาเป็นคนไม่ดี
จึงรีบเปิดแผนที่ในโทรศัพท์ แล้วยื่นให้เจียงหว่านดู
เจียงหว่านมองโทรศัพท์ แล้วมองคนขับ ก่อนพยักหน้า “ได้ค่ะ งั้นรบกวนพี่ด้วยนะคะ”
คนขับยิ้ม “ได้เลย งั้นออกเดินทางกัน”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็ออกจากทางหลวงเข้าสู่ถนนชนบท
ถนนขับลำบากจริง ๆ
เพราะเพิ่งขับมาได้ครึ่งทาง รถก็เสียอยู่กลางทางเสียแล้ว
คนขับแทบร้องไห้ไม่ออก
เขาทำได้แค่ให้เจียงหว่านยกเลิกคำสั่งเรียกรถ แล้วเรียกรถลากมา