พอได้ยินคำตอบ ลู่เฉินกลับไม่ได้รู้สึกผิดหวังเลย!
บางทีอาจเป็นเพราะในใจเขาพอจะเดาคำตอบแบบนี้ได้อยู่แล้ว!!
ถึงอย่างไร ผลตรวจผักที่เขาให้หวังหมิงนำกลับมาก่อนหน้านี้ก็ออกแล้ว ผลแทบไม่ต่างจากตอนที่เขาเอาไปตรวจในอำเภอ
นอกจากจะปลอดสารตกค้าง เป็นธรรมชาติทั้งหมด และมีคุณค่าทางโภชนาการสูงแล้ว
ก็ตรวจไม่พบอะไรเป็นพิเศษอีก
ผักกับปลาพวกนี้…ปกติดีทุกอย่าง
แต่เพราะมันปกติเกินไป ถึงได้ยิ่งดูไม่ปกติ
กลับถึงสถานพักฟื้น
ลู่เฉินไปดูอดีตผู้บังคับบัญชาระดับสูงทั้งสองคนก่อน
เมื่อแน่ใจว่าค่าต่าง ๆ ในร่างกายของพวกเขาทรงตัวจริง ๆ และไม่ได้แย่ลง เขาถึงกลับไปที่ห้องทำงาน
ไม่นานหลังจากนั้น
เขาก็ส่งรายงาน “พิเศษ” ฉบับหนึ่งขึ้นไปยังเบื้องบน…
……
“หว่านหว่าน นี่เยว่เล่อ ลูกสาวป้าหลาน เธอเรียนมหาวิทยาลัยเหมือนกัน เรียนด้านคอมพิวเตอร์ไม่ใช่เหรอ? เธอไม่ได้กำลังหาคนที่รู้เรื่องคอมพิวเตอร์มาช่วยจัดการออร์เดอร์อยู่หรือ เยว่เล่อน่าจะตรงตามที่เธอต้องการนะ”
เช้าวันนั้นเจียงเจี้ยนหัวพาหญิงสาวคนหนึ่งมาด้วย
ดูแล้วอายุมากกว่าเจียงหว่านสักสี่ห้าปีเท่านั้น
หน้าม้าที่ยาวปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง
แต่ดูจากคางแหลม ๆ ก็พอจะรู้ว่าหญิงสาวคนนี้คงผอมไม่น้อย
เธอก้มหน้า
เสื้อผ้าที่ใส่ก็เป็นเสื้อแขนยาวตัวหลวม
ให้ความรู้สึกหม่นหมองเหมือนไม่กล้าเจอใคร
และความจริงก็เป็นอย่างนั้น
เจียงเยว่เล่อเป็นคนกลัวการเข้าสังคมอย่างหนัก
หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย เธอเคยไปทำงานอยู่ปีหนึ่ง แต่พอลาออกแล้วกลับบ้านเมื่อปีก่อน เธอก็แทบไม่ออกจากบ้านอีกเลย ต่อให้ออกไปบ้างเป็นครั้งคราว ก็พยายามหลบผู้คนให้มากที่สุด