เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างเร่งร้อนกะทันหัน
หลิวเหล่าฮั่นหยุดปากกาที่กำลังเขียนอยู่
ชายอ้วนเร่งอย่างหงุดหงิด «เซ็นก่อนสิ ฉันรีบมาก ไม่มีเวลามานั่งยืดยาดกับนาย ลูกสาวนายก็ไม่มีเวลารอให้นายเสียเวลาเหมือนกัน!»
ได้ยินแบบนั้น หลิวเหล่าฮั่นตั้งใจจะเซ็นต่อ
แต่เสียงโทรศัพท์กลับดังไม่หยุด
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็รับสาย
«อาหวั่งเหรอ? ทำไมจู่ ๆ ถึงโทรมาล่ะ?»
«อะไรนะ? จริง...จริงเหรอ?»
มือที่ถือโทรศัพท์ของเขาสั่นเล็กน้อย
ใบหน้าที่เดิมหม่นหมองไร้ชีวิตชีวาพลันมีแววตื่นเต้นและมีชีวิตชีวาขึ้นมาหลายส่วน
เมื่อปลายสายยืนยันคำตอบแน่ชัด เขาก็กลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ เสียงหัวเราะปนหยาดน้ำตา รีบพูดว่า «มีสิ วางใจได้ สัตว์เลี้ยงมีให้ไม่อั้นแน่นอน! ได้ ฉันจะรอเธอมา...»
หลังวางสาย ในที่สุดมุมปากของเขาก็เผยรอยยิ้มที่ห่างหายไปนาน
ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อยอีกต่อไป
เขาโยนปากกาในมือทิ้งทันที
แล้วพลิกโต๊ะที่มีสัญญาอยู่คว่ำลงอย่างแรง!
เขาจ้องชายอ้วนที่ยิ้มหน้าบานราวกับมั่นใจว่าตัวเองชนะแล้ว ก่อนพูดเสียงเย็น «เถ้าแก่ม่า ฉันไม่ขายฟาร์มเลี้ยงสัตว์แล้ว ไสหัวไปได้!»
ชายอ้วนคนนั้นก็คือหม่าจวิ้น
พอได้ยินท่าทีของหลิวเหล่าฮั่น สีหน้าก็พลันมืดครึ้ม «หมายความว่ายังไง? หลอกฉันเล่นหรือไง?»
หลิวเหล่าฮั่นไม่ยอมก้มหัวเหมือนเมื่อครู่แล้ว เขาพูดอย่างแข็งกร้าว «เถ้าแก่ม่า ตอนแรกที่คุณมาหา ฉันก็บอกแล้วว่าฟาร์มเลี้ยงสัตว์ของฉัน รวมที่ดินกับสัตว์เลี้ยงแล้วมีมูลค่าเกินห้าล้าน ฉันเรียกแค่สี่ล้าน แต่คุณกลับเอาสัญญาราคาแค่ห้าแสนมาให้»