“คนอื่นส่งมาให้เหรอ? ใครจะส่งของมาให้เธอเยอะขนาดนี้ล่ะ?”
แม่จ้าวเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ
จนกระทั่งเปิดกล่องพัสดุ เห็นผักสด มันเทศกองพะเนินกับปลาตัวใหญ่ข้างใน ถึงได้เชื่อ
ก็ลูกชายของเธอเป็นพวกแยกข้าวปลาอาหารไม่ออก ไม่มีทางสั่งซื้อผลิตผลทางการเกษตรพวกนี้ทางออนไลน์แน่
“ใครส่งมาให้แกน่ะ? ทำไมส่งมาเยอะขนาดนี้?”
“โห นี่ปลาซ่งขาวเหรอ? ตัวใหญ่ขนาดนี้เลย?”
“ฟักทองลูกนี้หนักสักสิบกว่ากิโลได้มั้ง?”
“ใบมันเทศเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? พวกเรากินไม่หมดหรอก เดี๋ยวแบ่งให้บ้านข้าง ๆ หน่อย…”
จังหวะนั้นเอง พ่อจ้าวก็เดินออกมาจากห้องน้ำ สีหน้าทุกข์ระทม รู้เลยว่าถ่ายไม่ออก
ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเดินเข้ามาดู
พอเหลือบมอง ก็เห็นมะเขือเทศสิบสองลูกที่อยู่ข้างใต้ หลังแม่จ้าวหยิบใบมันเทศออกมา
“โอ้ มะเขือเทศนี่ดูดีนี่!”
พ่อจ้าวก้มลงหยิบลูกหนึ่งขึ้นมาทันที เช็ดกับเสื้อส่ง ๆ แล้วกัดเข้าปาก
พอกัดเข้าไปคำหนึ่ง พ่อจ้าวก็ชะงักค้างไปเลย!!
“ไอ้บ้าเอ๊ย ล้างมือหรือยัง? อะไรก็ยัดเข้าปาก ไม่กลัวกินยาพิษตายหรือไง”
แม่จ้าวตบแขนเขาอย่างหงุดหงิด แรงใช้ได้เลย ได้ยินเสียงเพี๊ยะดังขึ้น
ปกติถ้าโดนแบบนี้ พ่อจ้าวคงกระโดดหนีไปแล้ว
แต่ตอนนี้พ่อจ้าวกลับนิ่งค้างเหมือนถูกสาป ดวงตาเบิกกว้างนิด ๆ ราวกับกำลังตกตะลึง
แม่จ้าวสะดุ้ง “เป็นอะไรไป? ฉันตีโดนจุดสำคัญหรือไง?”
จ้าวเลี่ยงรีบเดินเข้ามาถาม “พ่อ ไม่เป็นไรใช่ไหม?”