“คุณครูของเด็ก ๆ มา ๆ กินของฉันก่อน คนหนุ่มสาวต้องกินเยอะ ๆ ถึงจะดูแลเด็ก ๆ ได้ดี กับข้าวอร่อยมาก กินได้เต็มที่เลย” เจียงอิงพูดพลางยกชามใบใหญ่ของตัวเองมาวางตรงหน้า หลิวฮ่าวหราน ก่อนจะไปตักข้าวใหม่
หลิวฮ่าวหรานมองอาหารเต็มชามใบใหญ่ตรงหน้า
สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น!!
แต่พอเห็นอาหารในชาม แถมยังได้กลิ่นหอมฉุยชวนกิน เขาก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
หอม!
หอมมาก!!
เขาไม่เคยได้กลิ่นอาหารหอมขนาดนี้มาก่อน
แม้แต่ผักที่เจียงหว่านเคยส่งให้ก่อนหน้านี้ ก็ยังหอมสู้ข้าวชามนี้ตรงหน้าไม่ได้! รู้สึกว่าหอมกว่ากันตั้งสิบเท่า...
ที่จริงในชามนอกจากข้าวก็มีมันฝรั่ง มันเทศ ใบมันเทศ และผักอื่น ๆ ส่วนเนื้อเป็นเนื้อปลา แต่มีไม่มาก แค่ชิ้นเดียว
ถึงอย่างนั้น อาหารตรงหน้าก็ทำเอาเขาน้ำลายสอ
“ยืนอึ้งทำไม กินข้าวสิ!”
เจียงอิงที่เพิ่งตักข้าวมาใหม่เห็นหลิวฮ่าวหรานจ้องชามพลางกลืนน้ำลาย แต่กลับไม่ยอมลงมือตักเสียที ก็อดหัวเราะไม่ได้ “กินหมดแล้วยังไม่อิ่ม ก็ไปตักเพิ่มจากกะละมังข้างหน้าได้เลย”
หลิวฮ่าวหรานถึงได้สติ แล้วมองตามทิศทางที่เจียงอิงชี้ไปโดยไม่รู้ตัว
ตรงนั้นมีกะละมังใบใหญ่เรียงกันเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ แต่ละใบใส่อาหารมื้อกลางวันวันนี้ไว้หนึ่งอย่าง
มีซุปด้วย
เป็นซุปหัวปลากับเต้าหู้
แน่นอนว่าต้องทำเผื่อคนจำนวนมาก ซุปจึงไม่เข้มข้นเหมือนต้มกินกันเอง แต่ก็ขาวขุ่นเหมือนนม
รสชาติสดหวานมาก!
อย่าถามว่าหลิวฮ่าวหรานรู้ได้ยังไง เพราะเขาก็ดื่มไปแล้ว