แต่ตอนนี้สติของหลี่เจิ้นหยางใกล้จะเลือนหายเต็มที เขาถึงขั้นกลืนอะไรไม่ลงแล้ว
เห็นพ่อแม่ยังยืนเหม่อ หลี่หว่านหัวก็ไม่สนใจอะไรอีก รีบเบียดหวังอิ๋งชุนออกไป ใช้นิ้วง้างปากพี่ชาย แล้วคว้าผลอูฟ่านมาบีบน้ำทีละกำมือ
กลืนไม่ลง!
ก็ยังกลืนไม่ลง!
น้ำตาของหลี่หว่านหัวเอ่อจนแทบมองอะไรไม่เห็น เสียงของเธอสั่นเครือขณะร้องไห้ตะโกนว่า “พี่ ขอร้องล่ะ รีบดื่มลงไปเร็ว พี่รีบดื่มสิ ไม่อย่างนั้นหนูต้องแต่งงานกับไอ้ผมทองจริง ๆ นะ! พี่...”
ท่ามกลางเสียงร้องไห้ของหลี่หว่านหัว ลูกกระเดือกของหลี่เจิ้นหยางขยับอย่างยากลำบาก ก่อนที่เขาจะกลืนน้ำผลไม้ลงไปได้จริง ๆ
เห็นอย่างนั้น หลี่หว่านหัวก็ยิ่งตื่นเต้น รีบบีบผลอูฟ่านในมือแรงขึ้น “พี่ ดื่มอีกหน่อย!”
การกลืนลงไปครั้งนี้คงช่วยให้คนที่เดิมแทบหมดลมหายใจมีแรงกลับมาบ้าง
หลี่เจิ้นหยางค่อย ๆ กลืนลงไปอีกคำ
“พี่ ดื่มอีก!” หลี่หว่านหัวคว้าผลอูฟ่านมาบีบน้ำอีกกำ คราวนี้หลี่เจิ้นหยางกลืนได้เองตามสัญชาตญาณแล้ว
สีหน้าซีดเซียวของเขาค่อย ๆ มีเลือดฝาดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หน้าอกเริ่มขยับขึ้นลง ลมหายใจก็ค่อย ๆ กลับมา
หลี่ม่านฉางกับหวังอิ๋งชุนมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ ในที่สุดก็ได้สติกลับมา
“เจิ้นหยาง!”
“ลูกแม่!”
“พ่อแม่ อย่าเพิ่งเรียก รีบป้อนผลไม้ให้พี่กินเร็ว!” หลี่หว่านหัวพูดพลางจะคว้าผลอูฟ่าน แต่กลับพบว่าในกล่องหมดแล้ว
หวังอิ๋งชุนรีบแกะกล่องใหม่ทันที