“คุณฮั่ว?”
เจียงหว่านแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นคนที่เพิ่งมาถึง
แต่เธอไม่ได้หยุดมือที่กำลังคลึงซานเหนียนจื่อเคลือบน้ำตาล
หลังลงจากรถ ฮั่วเหวินจิ่งกวาดตามองทุกคนที่อยู่ตรงนั้น ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่ร่างซึ่งกำลังทำถังหูลู่อยู่
เจียงหว่านรวบผมขึ้นไปมวยไว้บนศีรษะ
แต่มีปอยผมหน้าม้าหล่นลงมาเส้นหนึ่ง
ตอนเธอเงยหน้ามองเขา ปอยผมก็พลิ้วไล้ผ่านแก้มขาวเนียนเล็ก ๆ พอดี ทำให้ความประหลาดใจในดวงตาของเธอดูมีชีวิตชีวาขึ้นอีกหลายส่วน
แววตาของฮั่วเหวินจิ่งลึกล้ำขึ้นเล็กน้อย
โดยเฉพาะตอนที่ได้ยินเธอเรียกเขาว่า “คุณฮั่ว” สามคำนี้ มุมปากที่เม้มอยู่ก็อดขยับนิด ๆ ไม่ได้
แต่เขาไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมา
“สวัสดีค่ะคุณเจียง!”
จู่ ๆ เสียงทักทายที่ดังลั่นและนอบน้อมก็ดังขึ้น
ความเงียบที่เกิดขึ้นหลังฮั่วเหวินจิ่งลงจากรถ รวมถึงแรงกดดันชวนประหลาดใจนั้นพลันสลายไปทันที...
คนที่เอ่ยปากไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนขับรถลุงเฉินนั่นเอง
คนขับรถที่เพิ่งเริ่มงานได้ไม่นาน ก็ได้รับการสั่งสอนอย่างเอาใจใส่และพร่ำสอนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยจากลุงสวี่ รุ่นพี่ผู้รับบทลูกคู่!
แต่เมื่อเทียบกับนิสัยเข้ากับคนง่ายของลุงสวี่แล้ว ลุงเฉินเห็นได้ชัดว่าสุขุมกว่ามาก
หลังตะโกนทักอย่างนอบน้อมเสียงดัง เขาก็มองเจียงหว่านจากระยะไกล สีหน้าจริงจังพลางช่วยเจ้านายชี้แจงเสียงดังว่า “คุณเจียง เจ้านายผมจะไปฐานเพาะปลูกสมุนไพรป่า พอดีผ่านหมู่บ้านของคุณ เลยแวะพาคนมาขนของครับ”
ลุงสวี่บอกว่าต้องหาเหตุผลที่ฟังขึ้นให้เจ้านาย