เจียงเยว่เล่อก้มหน้าพูดว่า “ที่อยู่ในคำสั่งซื้อพวกนี้อยู่ในพื้นที่เดียวกัน แต่บัญชีที่ใช้สั่งซื้อกลับไม่ใช่บัญชีเดียวกันค่ะ”
“แถมยังสั่งซื้อแทบจะพร้อมกันด้วยค่ะ”
“ฉันรู้สึกว่ามันแปลก ๆ เลยคิดว่าจะลองตรวจดูว่าเกิดอะไรขึ้น”
“แต่ฉันพบว่าบัญชีพวกนั้นตั้งรหัสผ่านพิเศษไว้ ฉันลองถอดรหัสบัญชีหนึ่งแล้วรู้สึกว่า... เหมือนจะเป็นระบบป้องกันประเทศ เลยไม่กล้าแกะต่อค่ะ...”
เจียงหว่านมองเจียงเยว่เล่อ พลางเลิกคิ้วเล็กน้อย
เด็กคนนี้มีฝีมือไม่เบาเลยนะ!!
แต่เจียงหว่านไม่ได้อธิบายอะไร เพียงยิ้มแล้วบอกว่า “ไม่เป็นไร คราวหน้าเจอแบบนี้ก็ไม่ต้องสนใจ ขอแค่เขาสั่งซื้อตามปกติก็พอ”
เจียงเยว่เล่อได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า
ไม่ได้ถามอะไรมาก และไม่วุ่นวายเกินจำเป็น
เดิมทีเจียงหว่านหันหลังจะเดินจากไปแล้ว แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับมามองเจียงเยว่เล่อแล้วถามว่า “พี่เยว่เล่อกินถังหูลู่ไหม?”
เจียงเยว่เล่อตะลึงไป ก่อนจะพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว แต่แล้วก็ส่ายหน้าอีกครั้ง
“มะ...ไม่กินเหรอ?”
เจียงหว่านอดหัวเราะไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอหิ้วตะกร้าเดินออกจากเพิงเล็กไป
การทำถังหูลู่นั้นง่ายมาก
แต่ถ้าไม่นับวัตถุดิบแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดของถังหูลู่ก็คือน้ำตาล
ทว่าเจียงหว่านกินของในโลกนี้ไม่ค่อยลง เพราะมีสิ่งเจือปนมากเกินไป พอกลับมาอยู่ชนบท เธอจึงพยายามกินแต่อาหารที่มีพลังวิญญาณ