ผักทั้งหมดอยู่บนรถตู้
เพื่อให้ขนผักทั้ง 13 ชุดไปได้ครบ เจียงหว่านถึงกับถอดเบาะแถวหลังของรถตู้ออก แล้วจัดผักใส่กล่องของขวัญสุดประณีตเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ
ครั้งนี้เจียงหว่านไม่ได้เตรียมแค่มันเทศกับมันฝรั่ง แต่ยังมีถั่วแระญี่ปุ่นและมันแกวล็อตใหม่ด้วย
ที่จริงถั่วแระญี่ปุ่นกับมันแกวก็ถึงช่วงเก็บเกี่ยวแล้ว
ถ้าเป็นปีก่อน ๆ ป่านนี้ก็คงเริ่มเก็บเกี่ยวแล้วนำออกขาย
แต่ปีนี้มีค่ายกลรวมวิญญาณอยู่ จึงไม่ต้องกลัวขายไม่ออกหรือปล่อยให้เลยช่วงสุกงอม
ตรงกันข้าม ยิ่งเวลาผ่านไปนาน คุณภาพก็ยิ่งดีขึ้น
นอกจากผัก 4 อย่างนี้ ยังมีซานเหนียนจื่อ ซานจา เกาลัด และพุทราขาไก่ ผลไม้ป่าอีก 4 ชนิด
สุดท้ายยังมีปลาตัวใหญ่อีก 2 ตัว
ปลาใหญ่ถูกบรรจุในถุงสุญญากาศเรียบร้อย แล้วยังใส่กล่องโฟมเก็บความเย็นแบบที่ใช้ส่งพัสดุอีกชั้น
เห็นได้ว่าเจียงหว่านใส่ใจไม่น้อย
แต่ตอนที่เจียงหว่านกำลัง “แบ่งผัก” ให้ทุกคน คนที่ขัดหูขัดตาก็โผล่มาจนได้
“ซูหว่าน ฉันก็ว่าใครกล้ามารังแกอี๋อี๋ที่นี่ ที่แท้ก็เป็นเธออีกแล้ว!”
“ฮึ! ต่อให้เธออยากเรียกร้องความสนใจจากฉัน ก็หัดรู้จักพอซะบ้าง! ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!” เสียงผู้ชายแบบประธานจอมเผด็จการดังขึ้นกะทันหัน
ฮั่วเฉินสวมสูทสีดำ โอบซูอี๋ที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนดูบอบบางราวกับดอกไม้สีขาวน้อย ๆ เดินเข้ามาช้า ๆ ด้านหลังยังมีบอดีการ์ดตามมาอีก 4 คน
ต้องยอมรับว่าขบวนนี้ดูมีราศีไม่น้อย
แต่ดวงตาคู่นั้นของเขาราวกับบอดเสียอย่างนั้น ถึงได้มองไม่เห็นคนอื่นนอกจากเจียงหว่าน