หวังเสี่ยวหยาดูเหมือนจะทนคำพูดของเซี่ยหลินไม่ไหว จึงรีบปล่อยปากทันที
“ไสหัวไปเลย แกออกไปเดี๋ยวนี้…”
หวังเสี่ยวหยาดูเหมือนจะทนไม่ไหวจริง ๆ เธอจึงกรีดร้องออกมาอย่างเสียสติ
“โอเค ๆ อย่าเพิ่งโมโหเลย ฉันไปเดี๋ยวนี้แหละ ไว้เดี๋ยวฉันค่อยมาเยี่ยมใหม่นะ!” เซี่ยหลินปลอบเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ราวกับกำลังปลอบลูกแมวขี้โมโห
แต่ตอนออกจากห้องพักผู้ป่วย เขากลับพยักหน้าให้เจียงหว่านเล็กน้อย คล้ายทักทายกัน
เจียงหว่านมองเขาแวบหนึ่ง แววตาเย็นชาลงเล็กน้อย
ผู้ชายคนนี้เป็นคนบอกเธอว่าหวังเสี่ยวหยาเกิดอุบัติเหตุรถชน ทั้งยังส่งที่อยู่มาให้เธอ
และบนตัวเขากลับมีเส้นวาสนาคู่ครองอยู่ถึงสองเส้น
เส้นหนึ่งแดงสด
อีกเส้นเป็นสีชมพูดำ
เส้นสีชมพูดำนั้นเชื่อมอยู่กับหวังเสี่ยวหยา
พูดตามตรง เจียงหว่านไม่ค่อยถนัดดูโหงวเฮ้งนัก หลายเรื่องจึงพอมองออกได้แค่คร่าว ๆ
อีกทั้งบางอย่างยังต้องรอจังหวะที่เหมาะสมด้วย
อย่างเช่นเส้นวาสนาคู่ครองสองเส้นที่เห็นเด่นชัดนี้
มันเพิ่งปรากฏขึ้นตอนที่หวังเสี่ยวหยากัดเซี่ยหลินเข้าให้!
สีแดงสดหมายถึงคู่แท้
สีชมพูหมายถึงดอกท้อ
ส่วนสีชมพูดำ พูดได้คำเดียวว่า…ดอกท้อหายนะ!
ในบรรดาเส้นวาสนาคู่ครองทั้งสองเส้น เส้นสีชมพูดำกลับหนากว่าเส้นสีแดงสดหลายเท่า
แถมยังพันรอบข้อมือของหวังเสี่ยวหยาแน่นอีกด้วย
แค่นี้ก็ดูออกแล้วว่าผู้ชายคนนี้เป็นดอกท้อหายนะของหวังเสี่ยวหยา
แถมยังเป็นประเภทที่ตามตื๊อไม่เลิกอีกต่างหาก!
หลังเซี่ยหลินออกไป อารมณ์ที่พลุ่งพล่านของหวังเสี่ยวหยาจึงค่อย ๆ สงบลง