ปากบอกว่ามาขอบคุณเจียงหว่านที่ทำอาหารให้กินเมื่อคืน เลยหอบของขวัญมาด้วยไม่น้อย
แต่ความจริงคือมาฝากท้องมื้อเย็นต่างหาก
ใช่แล้ว
ตอนเจียงหว่านได้ยินคนรับใช้มาแจ้งแล้วเดินมาถึงห้องรับแขก ผู้อาวุโสเซี่ยก็นั่งอยู่ในห้องอาหารเรียบร้อยแล้ว พอเห็นเธอ เขาก็ยิ้มพลางโบกมือเรียกอย่างกระตือรือร้น “สาวน้อย ทางนี้ ๆ รีบมา เตรียมกินข้าวกันแล้ว!”
เจียงหว่าน: …???
ฮั่วเหวินจิ่งไม่อยู่บ้าน
เธอได้ยินพ่อบ้านบอกว่าตอนบ่ายมีธุระที่บริษัทเลยออกไปจัดการ
ดังนั้นในห้องอาหารจึงมีผู้อาวุโสเซี่ยนั่งอยู่คนเดียว
เขาไม่ได้เห็นตัวเองเป็นคนนอกเลยสักนิด!
พอเจียงหว่านเดินเข้ามาในห้องอาหาร ผู้อาวุโสเซี่ยก็ยิ้มแล้วตบเก้าอี้ข้างตัว “สาวน้อย มานั่งตรงนี้สิ!”
เจียงหว่านเดินไปนั่งข้างเขา
จากนั้นก็เห็นผู้อาวุโสเซี่ยเลื่อนชามกับตะเกียบชุดหนึ่งมาตรงหน้าเธออย่างคุ้นเคย ส่วนตรงหน้าเขาก็มีวางไว้อยู่แล้วชุดหนึ่ง
“คนมาครบแล้ว ยกอาหารมาได้เลย” ผู้อาวุโสเซี่ยหันไปบอกพ่อบ้านตระกูลฮั่วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ทันที
แต่พ่อบ้านกลับมองเจียงหว่าน คล้ายกำลังรอให้เธอพยักหน้า
ผู้อาวุโสเซี่ยจะไม่เข้าใจได้อย่างไร เขาหันมายิ้มให้เจียงหว่านทันที “สาวน้อย ทุกคนรอให้เธอพยักหน้าก่อนถึงจะเริ่มกินได้น่ะ!”
เจียงหว่านเองก็สัมผัสได้เหมือนกัน
แม้จะรู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง แต่เธอก็ยังบอกพ่อบ้านว่า “งั้นเริ่มกินได้เลยค่ะ”
“ครับ” พ่อบ้านเดินเข้าครัวไป
ผู้อาวุโสเซี่ยจ้องเจียงหว่านด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น “สาวน้อย เธอเป็นภรรยาของเจ้าหนูเหวินจิ่งหรือ? พวกเธอแต่งงานกันตั้งแต่เมื่อไร? เมื่อก่อนฉันได้ยินคนพูดว่าเจ้าหนูเหวินจิ่งไม่ชอบผู้หญิง ย่าของเขาร้อนใจจนแทบจะเต้นเร่า ๆ ถึงกับอยากออกไปจับคู่ให้เขากลางถนนเลยทีเดียว”