เจียงหว่านชะงักไปเล็กน้อย
แต่ไม่นาน เธอก็อดยิ้มไม่ได้ หัวใจพลันอบอุ่นขึ้นมาจาง ๆ
“อื้ม รู้แล้วค่ะแม่!”
แต่เม็ดบัวที่เธอมอบให้คนในครอบครัว เธอก็ยังแจกให้ทุกคนจนครบ
ทุกคนมีปฏิกิริยาแทบไม่ต่างกัน
ไม่เป็นห่วงก็พูดกำชับยืดยาว
สายตาที่มองเธอราวกับกำลังมองเด็กสาวซื่อบื้อที่ไม่รู้จักระวังตัว...
ทุกคนบอกเหมือนกันว่า ต่อไปอย่าเอาออกมาอีก เก็บไว้กินเองเถอะ
พูดตามตรง เม็ดบัวพวกนี้ไม่ได้มีค่าอะไรนัก แต่ความห่วงใยและการปกป้องจากครอบครัวกลับทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจเป็นพิเศษ
ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่มีทางเก็บเม็ดบัวพวกนี้ไว้กินเองหรอก
กินเข้าไปก็ไม่ได้ผลอะไรมาก
สู้เอาไปปลูกดีกว่า!
อย่างไรเสียมันก็เป็นเมล็ดพันธุ์ที่ผ่านการชำระล้างแล้ว แม้จะเป็นระดับต่ำ แต่ก็ยังดีกว่าเม็ดบัวธรรมดามาก
สุดท้ายแล้วจะให้ผลลัพธ์แบบไหน ต้องปลูกออกมาดูก่อน!!
ก่อนปลูก ต้องใช้พลังวิญญาณหล่อเลี้ยงจนงอกเสียก่อน
ถึงจะกระตุ้นพลังชีวิตในเม็ดบัวออกมาได้เต็มที่...
ทว่าในจังหวะที่คนตระกูลเจียงกินเม็ดบัวเข้าไป แล้วพลังชีวิตในร่างกายฟื้นคืนมา คนตระกูลซูกลับล้มป่วยพร้อมกัน
ไข้หวัด
ว่ากันว่าเป็นไข้หวัดใหญ่!!
คนที่อาการหนักที่สุดยังคงเป็นเจียงเหมยลี่
เพิ่งทำฟันหน้าที่หักไปได้ไม่นาน ก็ล้มจนฟันหักอีกครั้ง แถมยังเจ็บหนัก พักฟื้นได้ไม่กี่วัน ฟันหน้าก็ยังไม่ทันได้ทำใหม่ เธอก็เป็นหวัดอีกแล้ว
ทั้งไข้ขึ้น อ่อนแรง คลื่นไส้
ประดังเข้ามาพร้อมกัน
เธอนอนโรงพยาบาลอยู่หลายวัน กว่าอาการจะดีขึ้นเล็กน้อยและได้ออกจากโรงพยาบาล