“หา?”
พอได้ยินเจียงเจี้ยนหัวพูดแบบนั้น ชายชราก็นึกว่าตัวเองหูฝาด
จนกระทั่งเจียงเจี้ยนหัวพูดซ้ำอีกครั้ง ดวงตาขุ่นมัวของชายชราจึงเผยความประหลาดใจ เขาหันไปมองเจียงหว่านโดยไม่รู้ตัว “หนูจะจ้างตาไปทำงานเหรอ? ตาอายุ 73 แล้วนะ”
ชายชรายกมือทำท่าชูนิ้วเจ็ดกับสาม
ราวกับกลัวว่าเจียงหว่านจะไม่รู้ว่าเขาอายุเท่าไร
เมื่อเห็นเช่นนั้น เจียงหว่านก็ก้าวเข้าไปใกล้ ก้มตัวลงเล็กน้อย แล้วโน้มเข้าไปใกล้หูชายชราเหมือนที่เจียงเจี้ยนหัวทำ ก่อนจะพูดเสียงดังขึ้นว่า “คุณปู่สาม หนูขอเชิญคุณปู่มาช่วยงานหนูอย่างจริงใจค่ะ”
“คุณปู่มือไม้คล่องแคล่ว สายตาก็ดี แกะเมล็ดถั่วออกมาได้เรียบร้อยขนาดนี้ แพ็กพัสดุต้องไม่มีปัญหาแน่นอนค่ะ”
“ค่าแรงจ่ายทุกสิ้นเดือน งานก็ไม่หนัก แค่เอาส้มใส่กล่อง ติดใบปะหน้า แล้วจัดเรียงให้เรียบร้อย ถ้าคุณปู่ตกลง พรุ่งนี้ก็เริ่มงานได้เลยค่ะ”
ชายชรานิ่งไป ก่อนจะยกมือขึ้นแตะผ้าปิดตาโดยไม่รู้ตัว ขอบตาพลันแดงก่ำ
สายตาดีงั้นเหรอ?
ใช่แล้ว
เมื่อก่อนเขามองปราดเดียวก็หาตำแหน่งที่ศัตรูซ่อนตัวได้ แล้วยิงนัดเดียวปลิดชีพอีกฝ่ายได้เลย!!
แต่หลังจากนั้น...
ความทรงจำช่วงนั้นกลายเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตของเขา
พออายุมากขึ้น นอกจากสถานะคนชราพิการที่ไม่มีญาติพี่น้องคอยดูแลแล้ว ก็ไม่มีใครพูดถึงคำว่า “สายตาดี” ของเขาอีกเลย
“ตาทำได้จริง ๆ เหรอ?”
เขาอดถามไม่ได้
เจียงหว่านตอบอย่างหนักแน่นว่า “ได้แน่นอนค่ะ”
ริมฝีปากของเจียงฝูอันสั่นระริก เขานิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนพูดเสียงเบาว่า “แก่ปูนนี้แล้ว ยังมีคนมาจ้างให้ทำงาน แถมยังได้เงินค่าแรงอีก... ไม่คิดเลยจริง ๆ!”