“อะไรนะ? ยังจะจ้างคนอีกเหรอ? เมื่อสองวันก่อนเพิ่งจ้างไปตั้งห้าคนไม่ใช่เหรอ?”
พอเจียงเจี้ยนหัวได้ยินว่าเจียงหว่านยังจะจ้างคนเพิ่ม น้ำเสียงก็สูงขึ้นเล็กน้อย
ปกติเวลาพ่อลูกตระกูลเจียงเก็บเกี่ยวผลผลิต อย่างมากก็จ้างคนมาช่วยสักสองสามคนแค่ไม่กี่วัน
แต่เด็กคนนี้จ้างไปตั้งห้าคนแล้ว
เพิ่งผ่านไปไม่กี่วัน ก็คิดจะจ้างคนอีกแล้ว!
นี่มันเหลวไหลเกินไปแล้ว!
เจียงเจี้ยนหัวขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “หว่านหว่าน อารู้ว่าปู่กับพ่อของเธอไม่อยู่บ้าน ต้องให้เธอจัดการมันเทศกับมันฝรั่งในไร่คนเดียว มันกดดันเธอจริง ๆ แต่ก่อนจะทำอะไร เราอย่าเพิ่งใจร้อนเกินไป”
“ถึงมันเทศจะเก็บได้นาน แต่ถ้าขายไม่ทัน เก็บไว้นานเข้าก็เสียได้เหมือนกัน”
“เอาอย่างนี้ไหม อาจะหาลุงที่ซื่อสัตย์และขยันขันแข็งในหมู่บ้านสักคน ให้เขาขนมันเทศของบ้านเธอไปขาย พอขายได้เกือบหมดแล้ว เราค่อย...”
“อาเจี้ยนหัว มันเทศที่ขุดได้สองวันนี้ขายหมดแล้วค่ะ”
เจียงหว่านพูดเสียงเรียบ
เจียงเจี้ยนหัวชะงักไป
“ขะ...ขายหมดแล้วเหรอ?”
เขาทำราวกับได้ยินเรื่องเหลือเชื่อ
ที่จริงเขาเคยไปดูไร่มันเทศของตระกูลเจียงมาแล้ว ด้วยความเร็วของลุงป้านั่น แค่วันเดียวก็ขุดได้เป็นพันกว่าชั่ง
สองวันก็น่าจะได้สักสองสามพันชั่งแล้ว
ขายหมดแล้วเนี่ยนะ?
“หว่านหว่าน เรื่องนี้ห้ามโกหกอานะ อารู้ว่าเจ้าของซูเปอร์มาร์เก็ตวั่งวั่งในตัวเมืองมารับของจากเธอทุกวัน แต่จะขายมันเทศสองสามพันชั่งหมดภายในสองวันได้ยังไง!” เจียงเจี้ยนหัวไม่ค่อยเชื่อจริง ๆ