เจียงเหล่าถัวเพิ่งหันกลับมา ก็เห็นเจียงเยว่เล่อห่อตัวมิดชิดจนแทบมองไม่เห็นหน้า จึงถามอย่างแปลกใจว่า “เยว่เอ๋อร์ มาทำอะไรที่นี่ล่ะ?”
“คุณปู่เจียง ห้ามลงขายเพิ่มแล้วนะคะ เดี๋ยวออร์เดอร์ล้นแน่”
“หา?”
เจียงเหล่าถัวทำหน้างุนงง ฟังไม่เข้าใจเลยสักนิด
เจียงเยว่เล่อจึงทำได้แค่อธิบายสถานการณ์คร่าว ๆ
พอรู้ว่าทุกครั้งที่เขากดลงขาย เขาตั้งจำนวนไว้ถึง 20,000 จิน เจียงเหล่าถัวก็อึ้งไปเลย ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
“งั้นทุกครั้งที่ฉันลงขาย ก็ขายมันฝรั่งได้ 20,000 จินเลยเหรอ?” เสียงของเจียงเหล่าถัวสั่นเล็กน้อย
“ใช่ค่ะ” เจียงเยว่เล่อพยักหน้า
ดวงตาของเจียงเหล่าถัวเบิกกว้างขึ้นทันที
20,000 จิน?
ครั้งเดียวก็ 20,000 จินเลยเหรอ?
แล้วเขาลงขายไปกี่ครั้งกันล่ะ?
เจียงเหล่าถัวลองนึกทบทวนอย่างละเอียด
สิบครั้งเหรอ?
หรือสิบเอ็ดครั้งนะ?
ถ้าอย่างนั้นก็... ตั้ง 200,000 จินเลยหรือเนี่ย?!
200,000 จินเชียวนะ!!
ตัวเลขที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง
แค่แป๊บเดียว... ขายหมดแล้วทั้งหมดเลยเหรอ?!
“เยว่เอ๋อร์ ฉัน... ฉันทำให้หว่านหว่านเดือดร้อนหรือเปล่า? ยกเลิกได้ไหม?” ตอนนี้เจียงเหล่าถัวกลัวแค่ว่าจะสร้างปัญหาให้หลานสาว
เจียงเยว่เล่อเองก็ไม่แน่ใจว่านี่นับว่าเป็นการก่อเรื่องหรือเปล่า
แต่พอนึกถึงเจียงหว่านขึ้นมา เธอก็รู้สึกอย่างไม่มีเหตุผลว่าอีกฝ่ายคงไม่โกรธ
เจียงหว่านมีท่าทีสุขุมเยือกเย็นอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไร ก็ดูไม่หวั่นไหว
ราวกับไม่มีอะไรบนโลกนี้ที่ทำให้เธอโกรธได้
ทำให้คนรู้สึกสบายใจ
และอยากพึ่งพาอย่างบอกไม่ถูก
เป็นความรู้สึกที่แปลกจริง ๆ