ตอนหวงเจิ้นถือถุงแฮมเบอร์เกอร์รีบกลับมาถึงหอพัก เวลาก็ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว
พอเปิดประตูเข้าไปเห็นลูกชายยังนั่งอยู่บนรถเข็น เขาก็ผ่อนลมหายใจอย่างเห็นได้ชัด
แต่เมื่อเดินเข้าไปใกล้แล้วเห็นกองอาเจียนปนเลือดบนพื้น หัวใจเขาก็พลันบีบรัดอย่างแรง
“พ่อซื้อแฮมเบอร์เกอร์กลับมาหรือยัง? ผมอยากกิน” เสียงของหวงเฉาหยางอ่อนแรงลงกว่าก่อนหน้านี้มาก
“ซื้อมาแล้ว!”
หวงเจิ้นรีบเข้าไปหา ยื่นแฮมเบอร์เกอร์ที่ยังอุ่นอยู่ในอ้อมแขนให้ลูกชาย จากนั้นก็อ้อมไปด้านหลังแล้วเข็นรถเข็นให้พ้นจากกองอาเจียน
เขาไม่ได้รีบเก็บกวาดสิ่งสกปรก
แต่กลับย่อตัวลงตรงหน้าลูกชาย หยิบเฟรนช์ฟรายส์กับโค้กที่เหลือออกมา
เขาก้มหน้าซ่อนขอบตาที่แดงก่ำ ก่อนพูดเสียงเบาว่า “หยางหยาง เมื่อก่อนลูกชอบเอาเฟรนช์ฟรายส์จิ้มซอสมะเขือเทศที่สุด รอบนี้พ่อเอามาให้สามซอง บีบไว้ข้าง ๆ เฟรนช์ฟรายส์แล้ว ลูกหยิบกินได้เลย”
แต่สุดท้ายมื้อนี้ก็ไม่ได้กินทั้งแฮมเบอร์เกอร์และเฟรนช์ฟรายส์
หวงเฉาหยางเพิ่งยกแฮมเบอร์เกอร์มาใกล้ปาก จู่ ๆ ก็เบือนหน้าข้างหนึ่งแล้วอาเจียนออกมา
คราวนี้สิ่งที่อาเจียนออกมาคือเลือดสีแดงสด
สีหน้าหวงเจิ้นเปลี่ยนไปทันที “หยางหยาง!”
“หยางหยาง ไม่ต้องกลัวนะ พ่อจะไปเอายามาให้ กินยาแล้วก็หาย!” เขาลนลานลุกไปหายา แต่กลับพบว่ายาหมดแล้ว
ใช่ ยาหมดไปนานแล้ว
โรงพยาบาลก็ให้เขาพาลูก “กลับบ้าน” ไปตั้งนานแล้ว
เขาตัดใจไม่ได้จริง ๆ!
จึงได้แต่หาทางซื้อยาแก้ปวดนำเข้าราคาแพงมาให้ลูกกิน
แต่ตอนนี้เขากลับพบว่า ยาแก้ปวดที่เดิมเหลืออยู่เกินครึ่งแผงก็หมดไปแล้ว...