“อะไรหอมขนาดนี้?”
เฒ่าเฉินเผลอมองจานในมือเฉินหมิงหยาง
หอม!
หอมมาก!!
เขาใช้ชีวิตมาค่อนค่อนชีวิตแล้ว แต่ยังไม่เคยได้กลิ่นหอมเข้มข้นขนาดนี้มาก่อนเลย!!
กลิ่นหอมชวนให้น้ำลายสอจนความอยากกินพุ่งพล่าน
แต่พอเห็นว่าในจานมีมันฝรั่งผัดเส้นกับมันเทศนึ่งอยู่ไม่กี่หัว เขาก็ชะงักไป “มันฝรั่ง? มันเทศ?”
“คุณปู่ ยืนงงอะไรอยู่ รีบกินตอนร้อน ๆ สิ!”
เฉินหมิงหยางวางจานลงบนโต๊ะ แล้วยัดตะเกียบกับชามใส่มือเฒ่าเฉิน ก่อนจะรีบหยิบมันเทศนึ่งขึ้นมาหนึ่งหัวอย่างอดใจไม่ไหว
หลังผ่านการนึ่ง เปลือกมันเทศก็ปริออกเล็กน้อย
เนื้อด้านในเผยสีคล้ายพุทราเชื่อมเป็นประกายแวววาว ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนจนเห็นแล้วอดน้ำลายสอไม่ได้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกลิ่นหวานหอมที่ลอยมาเตะจมูก
เฉินหมิงหยางหักมันเทศออกครึ่งหนึ่ง แล้วรีบยัดเข้าปากอย่างลนลาน
“ร้อน!”
เกือบลวกปากจนหนังหลุด แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาหยุดกินเลยสักนิด
พอกัดเข้าไป เนื้อมันเทศที่หวานหอม นุ่มหนึบ และเนียนละเอียดก็อบอวลไปทั่วทั้งปากในพริบตา...
ดวงตาเฉินหมิงหยางเป็นประกายขึ้นทันที เขาอดร้องออกมาไม่ได้ “อร่อยมาก เหมือนกัดมาร์ชเมลโลว์นุ่ม ๆ เข้าไปคำหนึ่ง ไม่สิ เหมือนกัดน้ำผึ้งเนื้อนุ่ม หวานก็หวาน นุ่มหนึบก็พอดี อร่อยสุด ๆ...”