“เถ้าแก่เนี้ย คุณติดป้ายราคาผิดหรือเปล่า? ต้องเป็นจินละ 2.2 หยวนใช่ไหม?”
หลังจากป้าหวังแขวนป้ายราคาผักใบมันเทศเรียบร้อยแล้ว ถึงค่อยยิ้มตอบว่า “ไม่ผิดหรอก มันเทศขายจินละ 22 หยวน ส่วนใบมันเทศก็ขายกำละ 22 หยวนเหมือนกัน”
พอได้ยินอย่างนั้น คนที่หยิบใบมันเทศไปแล้วก็รีบโยนกลับลงไปด้วยความตกใจ
“กำละ 22 หยวน? ใบมันเทศเนี่ยนะ?”
“ล้อกันเล่นหรือเปล่า?”
“ใบมันเทศทำจากทองคำหรือไง!!!”
ส่วนคนที่เพิ่งเลือกมันเทศไปไม่กี่คนก็วางมันเทศทั้งถุงกลับคืนทันที
หญิงสาววัยรุ่นที่แต่งตัวทันสมัยคนหนึ่งพูดอย่างไม่พอใจว่า “เถ้าแก่เนี้ย ต่อให้ช่วงวันชาตินี้ของจะแพงขึ้น แต่ราคาของร้านคุณก็แพงเว่อร์เกินไปแล้วหรือเปล่า? อย่าบอกนะว่าคิดว่าพวกเรากลับมาจากในเมืองแล้วจะหลอกฟันเงินกันได้?”
“ต่อให้เป็นช่วงตรุษจีน ราคาของก็ยังไม่เว่อร์ขนาดนี้เลย!”
“นั่นสิ มันเทศออร์แกนิกที่ฉันซื้อในเมืองเซินเฉิงยังแค่จินละห้าหกหยวนเอง แต่ที่นี่ขายตั้ง 22 หยวน บ้าไปแล้ว!”
“ที่เว่อร์กว่านั้นคือใบมันเทศยังขายกำละ 22 หยวนอีก ตลาดผักข้าง ๆ ขายใบมันเทศกำละสองสามหยวนเอง ฉันไปซื้อที่นั่นยังจะดีกว่า!” คุณป้าคนหนึ่งพูดพลางหมุนตัวเดินออกไป แม้แต่ของที่เลือกใส่รถเข็นไว้ข้าง ๆ ก็ไม่เอาแล้ว
“ฉันก็จะไปซื้อที่ตลาดผักเหมือนกัน”
เมื่อเห็นว่าคนอื่น ๆ กำลังจะเดินตามไป ป้าหวังก็รีบตะโกนเสียงดังว่า “มันเทศพวกนี้ไม่เหมือนมันเทศทั่วไปหรอก ไม่เชื่อก็รอชิมดูก่อนแล้วจะรู้เอง”