ไม่นานหลังจากนั้น โรงพยาบาลประชาชนแห่งที่หนึ่งก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้บังคับบัญชา ผู้อำนวยการโรงพยาบาลออกมาต้อนรับยาที่ส่งลงมาจากเบื้องบนด้วยตัวเอง
ยาแต่ละหลอดเป็นของเหลวสีดำปริมาณเล็กน้อย พอจับดูก็ยังอุ่นอยู่...
เปิดออกดม กลิ่นยาจีนเข้มข้นก็ลอยมาแตะจมูก
ผู้อำนวยการโรงพยาบาลสงสัยอยู่ในใจ แต่ก็ไม่กล้าซักถามอะไรมาก รีบนำคนไปแจกจ่ายยาที่ศูนย์ฉุกเฉินด้วยตัวเอง
หลังจากได้รับยา เด็ก ๆ ที่หมดสติไม่รู้สึกตัวก็พากันกระอักเลือดดำออกมาคำหนึ่ง
แม้แต่เด็กไม่กี่คนในห้องฉุกเฉินที่อาการหนัก หลังดื่มยาเข้าไปก็อาเจียนเลือดสีดำข้นออกมาเช่นกัน
ตอนแรกทุกคนต่างตกใจจนสะดุ้ง
เหล่าผู้ปกครองยิ่งหน้าถอดสี ส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ
จนกระทั่งเห็นว่าเด็ก ๆ ฟื้นขึ้นมาหลังจากอาเจียนเลือดดำออกมาหมดแล้ว ความวุ่นวายครั้งนี้จึงค่อย ๆ สงบลง...
แน่นอนว่าเจียงหว่านไม่ได้เข้าไปยุ่งกับเรื่องพวกนี้ต่อ
เธอไปยังชั้นเจ็ดของอาคารผู้ป่วยใน ซึ่งเป็นชั้นห้องพักผู้ป่วยวีไอพีของโรงพยาบาลแห่งนี้
วันนั้นผู้ชายคนนั้นให้ที่อยู่กับเธอมา พร้อมเขียนหมายเลขห้องพักไว้ด้วย
เจียงหว่านเดินมาถึงหน้าห้อง 706 ยังไม่ทันผลักประตู ประตูก็เปิดออกจากด้านในเสียก่อน
“หว่านหว่าน?”
คนที่เปิดประตูเป็นหญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้าซูบเซียวมาก พอเห็นเจียงหว่าน เธอก็แสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย
เมื่อเจียงหว่านเห็นหญิงคนนั้น ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็ผุดขึ้นมา ทำให้จำได้ว่าอีกฝ่ายคือแม่ของหวังเสี่ยวหยา
“คุณน้าคะ ฉันมาเยี่ยมเสี่ยวหยา” เจียงหว่านมองหยางเสี่ยวลี่ น้ำเสียงอ่อนโยน