เฉินเจียเจียที่เมื่อครู่ยังหัวเราะราวกับคนบ้า พอเห็นข้อความตอบกลับของเจียงหว่านก็ชะงักเสียงหัวเราะไปทันที
ใบหน้าที่เพิ่งยิ้มแย้มพลันบูดบึ้งด้วยความโมโห “เฮ้ย! ใครบอกว่าจะให้ทิปเธอ ฉันพูดว่าให้ทานต่างหาก ให้ทาน!!”
นิ้วของเธอพิมพ์รัวบนหน้าจอ 【ใครบอกว่าจะให้ทิปเธอ เธอคู่ควรให้คุณหนูอย่างฉันทิปด้วยเหรอ ฉันบอกว่าจะให้ทานเธอต่างหาก อ่านหนังสือไม่ออกหรือไง ยัยชาเขียวตอแหล ทำเป็นเชิดหน้าชูคอตัวเองได้เก่งจริง ๆ】
หลังส่งข้อความแล้ว เฉินเจียเจียก็ยืดตัวนั่งตรง จ้องหน้าจอโทรศัพท์เขม็ง ตั้งใจว่าขอแค่เจียงหว่านตอบกลับมา ไม่ว่าจะพูดอะไร เธอก็จะสวนกลับให้ยับทันที
แต่เวลาผ่านไปครู่ใหญ่
เฉินเจียเจียจ้องจนตาแทบเหล่
นิ้วที่ยกค้างเตรียมพิมพ์สวนกลับได้ทุกเมื่อแข็งเกร็งจนแทบเป็นตะคริว แต่เจียงหว่านก็ยังไม่ตอบอะไร
ในทางกลับกัน ข้อความของคนในกลุ่มที่กำลังรอดูเรื่องสนุกเลื่อนไปหลายรอบแล้ว
เจียงหว่านกลับไม่มีความเคลื่อนไหวแม้แต่นิดเดียว
“ยัยชาเขียวตอแหลนี่เหมือนเดิมไม่มีผิด เป็นคนขี้ขลาดตาขาวจริง ๆ!”
เฉินเจียเจียรู้สึกหงุดหงิดมาก
แต่ไม่นานเธอก็กลอกตาไปมา ก่อนพิมพ์ข้อความลงบนหน้าจออย่างรวดเร็วว่า
【สาว ๆ ก็เห็นกันแล้วนี่ว่าคุณหนูซูใช้ชีวิตน่าสงสารแค่ไหน นอกจากจะถูกไล่ออกจากบ้านแล้ว ยังต้องไปไลฟ์ขายมันเทศอีก ปกติพวกเราซื้อกาแฟแก้วหนึ่งก็เป็นร้อย วันนี้เรามาใจบุญให้ทานคุณหนูซูสักหน่อย สั่งของเธอกันเถอะ】