หลังจากเจียงหว่านปีนขึ้นต้นไม้แล้ว ก็เลือกกิ่งที่ดูเปราะอยู่สองสามกิ่ง จากนั้นเดินไปตามกิ่งและใช้เท้าเหยียบ
ได้ยินเสียงกร๊อบ
กิ่งไม้หัก
ร่วงลงมา
คุณยายสองคนที่อยู่ใต้ต้นไม้หลบออกไปก่อนแล้ว
แต่พอคุณยายฮั่วเห็นภาพนี้ ก็หน้าซีดด้วยความตกใจ รีบตะโกนว่า “หว่านหว่าน ลงมาเร็ว อันตรายมาก!”
เจียงหว่านเหยียบกิ่งไม้ไปสองสามกิ่งแล้วก็เตรียมลงจากต้น
แต่ในจังหวะนั้นเอง เธอก็เห็นรถออฟโรดสีดำคันหนึ่งแล่นเข้ามาจากปากทางเข้าหมู่บ้านด้านล่างเขา
แม้จะอยู่ไกลอยู่บ้าง แต่เจียงหว่านสายตาดี
จึงจำเจ้าของรถได้ทันที
ฮั่วเหวินจิ่งเหรอ?
เขามาทำไม?
ไม่ได้บอกว่าจะมาอีกสองวันหรอกเหรอ?
เจียงหว่านเลิกคิ้ว ทว่าสีหน้ากลับไม่เปลี่ยนมากนัก ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของคุณยายฮั่ว เธอก็ปีนลงจากต้นไม้อย่างคล่องแคล่ว
พอเท้าแตะพื้น คุณยายฮั่วก็รีบคว้าแขนเธอไว้ แล้วมองตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนใจ “เป็นยังไงบ้าง? ตรงไหนไม่สบายหรือเปล่า? ทำไมเด็กคนนี้ถึงได้ซนขนาดนี้! ตอนนี้จะไปปีนต้นไม้ตามใจชอบได้ยังไง!”
เจียงหว่านยิ้มพลางส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันคุ้นกับการปีนต้นไม้ ไม่เป็นอะไรหรอก”
เมื่อก่อนตอนอยู่บนเขา
เธอก็ใช้ชีวิตแบบนี้เหมือนกัน
เทียบกับโลกบำเพ็ญเซียนแล้ว ต้นไม้ในโลกนี้เรียกได้ว่าเตี้ยมาก
ไม่อันตรายหรอก
คุณยายฮั่วแน่ใจแล้วว่าเธอไม่เป็นอะไรจริง ๆ ถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์นักว่า “ต่อไปห้ามทำแบบนี้อีกนะ ยายตกใจแทบแย่”