หวังหู่ หัวหน้าทีมเห็นแล้วหน้าก็ดำคล้ำทันที
“ฉันย้ำกับพวกนายไปตั้งนานแล้วว่า ทุกครั้งที่มีสินค้าเปิดขาย ต้องแย่งให้ได้เร็วที่สุด นี่คือคำสั่ง คือภารกิจ!”
“สินค้าทั้งหมดที่สตรีมเมอร์เพิ่งเปิดขาย ถูกแย่งไปจนหมดหลังจากผ่านไป 47 วินาที”
“พวกนายแย่งมาไม่ได้สักออเดอร์ เห็นได้ชัดว่าเมื่อกี้มัวแต่ใจลอย!”
“ตอนนี้ไปวิดพื้น 100 ครั้ง พอเสร็จแล้วให้ใช้ตะเกียบคีบถั่วเขียว เมื่อไหร่ที่คีบใส่ชามได้เต็มภายใน 10 นาที เมื่อนั้นถึงจะกลับเข้าทีมได้”
“รับทราบ!”
หลินกั๋วรุ่ยกับคนอื่น ๆ ก้าวออกมาทันที แล้วเดินไปยังลานฝึกอีกฝั่ง
ตอนกำลังวิดพื้น มีคนอดบ่นเสียงเบาไม่ได้ “นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย! ฉันมาเป็นทหาร แต่กลับต้องเฝ้าหน้าคอมทุกวัน แค่เพื่อแย่งผักกับผลไม้ป่าพวกนั้น”
“นั่นสิ ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าผู้บังคับบัญชาระดับสูงคิดอะไรอยู่ ถึงได้โยงผักกับผลไม้ป่าเข้ากับประเทศชาติ ต่อให้ผักอร่อยจริงก็ไม่เห็นต้องยกระดับเป็นเรื่องของประเทศเลยนี่!”
“ใช่แล้ว ขังพวกเราไว้ที่นี่ก็เพื่อแย่งผักวันละครั้งเนี่ยนะ อึดอัดจะตาย...”
“พอได้แล้ว หัวหน้าทีมมาแล้ว!”
หวังหู่เดินมาหยุดตรงหน้าหลินกั๋วรุ่ยกับคนอื่น ๆ ก่อนถามเสียงขรึม “อะไร แค่ให้พวกนายอยู่ที่นี่เพื่อแย่งผัก ก็รู้สึกว่าถูกกลั่นแกล้งแล้วเหรอ?”
ทหารที่เพิ่งบ่นกันอยู่เมื่อครู่ ต่างเงียบกริบ ไม่กล้าพูดสักคำ
แต่ในใจก็ยังไม่ยอมรับอยู่ดี
หวังหู่ดูออกอย่างชัดเจน