ฮั่วเหวินจิ่งมองเจียงหว่านที่เห็นได้ชัดว่ากำลังรักษาระยะห่างจากเขา แววตาพลันไหววูบเล็กน้อย แต่สีหน้ายังคงไร้อารมณ์เช่นเดิม
เขาพูดเสียงทุ้มว่า “ในท้องแม่หมูน่าจะยังมีลูกอยู่อีกสองสามตัว แต่ดูเหมือนมันจะหมดแรงแล้ว ต่อจากนี้ฉันต้องคอยนวดช่วยทำคลอดอยู่ตลอด ไม่มีมือว่างมาเช็ดปากกับจมูกให้ลูกหมู เธอช่วยเช็ดให้หน่อย”
เจียงหว่านได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า “ได้”
เจียงหว่านไม่เคยช่วยหมูทำคลอดมาก่อน
แต่เมื่อครู่นี้เธอเห็นแล้วว่าผู้ชายคนนั้นเช็ดปากกับจมูกให้ลูกหมูอย่างไร งานนี้ไม่ยากนัก
แต่พอได้ลงมือจริง เธอถึงเพิ่งรู้ว่างานนี้ไม่ง่ายเลย!!
ลูกหมูที่เพิ่งคลอดมีเมือกเหนียวเปียกคลุมทั่วตัว สัมผัสแล้วนุ่มนิ่มเหนียวเหนอะ แถมยังลื่นปรื๊ด
เจียงหว่านเพิ่งยื่นมือไปจับ มือก็ลื่นเสียแล้ว
ถ้าฮั่วเหวินจิ่งไม่ตาไวรีบช่วยประคองไว้ ลูกหมูตัวนี้คงตกลงพื้นไปแล้ว
“ขอบคุณนะ!”
เจียงหว่านเอ่ยขอบคุณโดยไม่รู้ตัว
จากนั้นก็รับลูกหมูตัวลื่นปรื๊ดจากมือเขามา แล้วเริ่มเช็ดปากกับจมูกของมันอย่างระมัดระวัง
พยายามทำมือให้นุ่มนวลที่สุด
ในที่สุดก็จัดการลูกหมูตัวหนึ่งเรียบร้อย เจียงหว่านเพิ่งถอนหายใจโล่งอก ก็ได้ยินเสียงครางแผ่วเบาดังมาจากข้าง ๆ อีกครั้ง
เธอหันไปมอง เห็นลูกหมูตัวน้อยอีกตัวที่เพิ่งคลอดนอนอยู่บนพื้น ร่างกายเปื้อนเมือกเหนียวเต็มไปหมด ดูน่าสงสารจับใจ
เจียงหว่านจึงทำแบบเดิมซ้ำอีกครั้ง
ค่อย ๆ จับขึ้นมา เช็ดให้สะอาด แล้วค่อย ๆ วางลง