พอจัดการทุกอย่างเสร็จ เจียงหว่านถึงนึกขึ้นได้ว่าฮั่วเหวินจิ่งยังอยู่
เรื่องดูแลแม่หมูหลังคลอดของเขาเหมือนจะยังพูดไม่จบเลย!!
แต่พอเธอไปถึงคอกหมู ก็พบว่าทุกอย่างในนั้นจัดการเรียบร้อยแล้ว
คราบสกปรกจากการคลอดที่มีอยู่แต่เดิมก็หายไปหมด
คอกหมูยังถูกทำความสะอาดแล้วด้วย
แม่หมูกับลูกหมูนอนอยู่บนฟางสะอาด ส่วนฮั่วเหวินจิ่งหายไปแล้ว
“กำลังหาฉันอยู่เหรอ?”
ตอนนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
น้ำเสียงไม่สูงไม่ต่ำ
ฟังไม่ออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร
แต่กลับเข้ากับบรรยากาศเย็นชาแบบผู้ชายคนนี้พอดี
ทว่าเมื่อหันกลับไปเห็นเขายังพับแขนเสื้อขึ้น มือหนึ่งถือถังอาหารหมู เจียงหว่านก็ชะงักไปเล็กน้อย
ที่จริงก็เพราะว่า...มันติดดินเกินไปแล้ว!!
เจียงหว่านนึกขำขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่ก็กลั้นไว้ได้
เธอก้าวเข้าไปหา ยื่นมือจะรับถังอาหารหมูจากเขา “คุณฮั่ว เดี๋ยวฉันทำเอง!”
ฮั่วเหวินจิ่งเบี่ยงตัวหลบมือเธอ มองเธอพลางพูดเสียงทุ้ม “ไม่ต้องทำมือเปื้อนแล้ว เดี๋ยวฉันจัดการเอง”
พูดจบก็เดินผ่านเธอไป
เขาเดินไปที่หน้าคอกหมู แล้วเทอาหารลงรางที่ทำความสะอาดไว้แล้วอย่างคล่องแคล่ว
พอได้ยินเสียงอาหารตกลงในราง
แม่หมูที่กำลังนอนให้นมลูกอยู่ก็ลุกขึ้นจากกองฟางทันที รีบพุ่งไปที่รางอาหาร ส่งเสียงฮึดฮัดพลางกินคำโต
ดูจากสภาพแล้ว มันแข็งแรงดีมาก!
ฮั่วเหวินจิ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันมาพูดกับเจียงหว่าน “อาหารมื้อแรกหลังคลอดของแม่หมูต้องพิถีพิถันหน่อย สัปดาห์ต่อจากนี้ก็ควรเติมน้ำตาลทรายแดงลงในอาหารให้มันด้วย แต่ฉันถามป้ามาแล้ว ป้าบอกว่าที่บ้านไม่มีน้ำตาลทรายแดง เดี๋ยวฉันให้คนเอามาส่งให้”