ฮั่วเม่ยอวี้สวมชุดลำลองสั่งตัดจากแบรนด์หรู เดินออกมาจากคลับเฮาส์อย่างไม่รีบร้อน
ด้านหลังเธอยังมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยอีกหลายคน สวมชุดลำลองเช่นเดียวกัน พอเห็นซูอี๋ แววตาของพวกเธอก็เผยความรังเกียจอย่างไม่คิดปิดบัง
“ที่แท้ก็เธอนี่เอง ฉันนึกว่าหว่านหว่านมาซะอีก!”
“น้องชายพูดไม่ผิดเลย ดูแล้วหว่านหว่านของเราสวยกว่าเห็น ๆ!”
“ไม่รู้ว่าตระกูลซูคิดอะไรอยู่ ถึงได้ทิ้งลูกสาวที่เลี้ยงดูมาอย่างดีตั้ง 20 ปี เพียงเพราะลูกสาวแท้ ๆ ที่ดูไม่มีราศีมาตั้งแต่เกิดแบบนี้ สายตาคับแคบเกินไปแล้ว!”
“เพราะงั้นตระกูลซูถึงได้อยู่แค่ชั้นสองในเมืองไห่ไง”
“ตระกูลซูคิดว่าพอเกาะตระกูลฮั่วได้แล้วจะไต่ขึ้นไปอยู่ชนชั้นสูงได้ แต่ไม่รู้เลยว่าฮั่วเฉินเป็นลูกนอกสมรส ต่อให้แม่เขาได้เลื่อนฐานะขึ้นมาในภายหลัง เขาก็ยังเป็นลูกนอกสมรสที่เชิดหน้าชูตาไม่ได้อยู่ดี!”
“ลูกนอกสมรสกับเธอ ก็เหมาะสมกันดีนี่!”
ลูกนอกสมรสอะไรกัน?
ฮั่วเฉินเนี่ยนะ?
เป็นไปไม่ได้!!
ใคร ๆ ก็รู้ว่าเขาคือทายาทตระกูลฮั่วแห่งเมืองไห่!!!
ซูอี๋รู้สึกว่าผู้หญิงพวกนี้แค่อิจฉา แต่เธอก็จำหลายคนที่คุ้นหน้าได้
ล้วนเป็นคุณหนูจากบริษัทใหญ่ ๆ
ไม่ก็ลูกสาวคนเดียวของผู้มีอำนาจสักคน
หรือคุณหนูจากตระกูลผู้ดีมีการศึกษา
ทุกคนล้วนเป็นบุคคลโดดเด่นในวงสังคมไฮโซของเมืองไห่
“คุณหนูหลิ่ว คุณหนูหมิง ที่แท้ก็พวกคุณนี่เอง!”
ซูอี๋เผยรอยยิ้มหวานทันที แม้แต่ “เพื่อนสนิท” สองสามคนที่ตามหลังเธอมาก็พากันทำสีหน้าประจบประแจง