“พี่หว่าน เป็นไงบ้าง? พอใจกับสถานที่จัดงานครั้งนี้ไหม?” ฮั่วอวี่เฉินมองเจียงหว่านด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
เจียงหว่านกวาดตามองรอบหนึ่ง แล้วอดยิ้มไม่ได้
แต่ยังไม่ทันตอบ ฮั่วเม่ยอวี้กับคนอื่น ๆ ก็รีบเดินเข้ามาหาแล้ว
“หว่านหว่าน!”
“ในที่สุดหว่านหว่านก็มาแล้ว!”
“หว่านหว่าน...”
พวกเธอสวมชุดลำลองกันทุกคน ไม่ได้ตั้งใจแต่งตัวด้วยชุดราตรี เห็นได้ชัดว่าอยากให้เข้ากับเจียงหว่าน
เจียงหว่านยิ้มทักทายพวกเธอ “สวัสดีค่ะ ฉันเจียงหว่าน”
เจียงหว่าน?
ทุกคนชะงักไปก่อน
จากนั้นก็พากันหัวเราะ
ฮั่วเม่ยอวี้แนะนำตัวเป็นคนแรก “หว่านหว่าน ฉันฮั่วเม่ยอวี้ เมื่อก่อนฉันกับน้องชายอยู่ต่างประเทศ เพิ่งกลับมาเมื่อสองปีก่อน เพราะไม่ค่อยชอบไปงานเลี้ยง เธอเลยคงไม่ค่อยได้เจอฉัน”
“แต่ฉันเคยเจอเธอครั้งหนึ่งในงานวันเกิดพ่อฉันเมื่อปีที่แล้ว”
“อ้อ ลืมบอกไป พ่อฉันชื่อฮั่วเจี้ยนหมิงเหมือนกัน ถ้าพูดถึงความสัมพันธ์แล้ว ฉันกับฮั่วเฉินก็ถือว่าเป็น...พี่น้องกัน”
ใช่แล้ว ฮั่วเม่ยอวี้กับฮั่วอวี่เฉินเป็นลูกของตระกูลฮั่วทั้งคู่
แต่พวกเขาเป็นลูกที่เกิดจากภรรยาเอก
หลังฮั่วเจี้ยนหมิงนอกใจระหว่างสมรส แม่ของทั้งคู่ก็หย่ากับเขา สองพี่น้องจึงย้ายไปอยู่ต่างประเทศกับแม่ กระทั่งเมื่อสองปีก่อนถึงกลับประเทศมาพร้อมกัน
ส่วนฮั่วเฉินเป็นลูกนอกสมรสของฮั่วเจี้ยนหมิง
ภายหลังแม่ของเขาได้ขึ้นมาเป็นภรรยาเอก เขาถึงได้กลายเป็นลูกชายที่ตระกูลฮั่วเปิดเผยต่อสาธารณะ ทั้งยังหมั้นหมายกับตระกูลซูด้วย