ถึงอย่างนั้น หลังจากคิดดูแล้ว เจียงหว่านก็ยังตัดสินใจกลับไปดู
แต่เพิ่งเดินไปได้ครึ่งทาง รถจี๊ปสีดำคันนั้นก็แล่นสวนมาพอดี
รถจอดตรงหน้าเธอ ก่อนกระจกหน้าต่างจะเลื่อนลง
เสียงกระตือรือร้นของลุงสวี่ดังออกมา “หนู พวกเรานึกว่าหนูไม่อยู่บ้านแล้วซะอีก เจ้านายฉันเตรียมจะกลับแล้วนะ”
เจียงหว่านได้ยินดังนั้นก็เหลือบมองหน้าต่างเบาะหลัง
กระจกยังไม่เปิด
แต่พอเธอมองไป หน้าต่างก็ค่อย ๆ เลื่อนลง
สิ่งแรกที่เข้าตายังคงเป็นแสงสีทองวูบวาบจนแสบตา จากนั้นถึงเป็นใบหน้าหล่อคมเข้มของชายหนุ่ม
ชายหนุ่มยังคงเย็นชา
แต่พอมองท่ามกลางแสงแดด กลับให้ความรู้สึก...สดชื่นอยู่เหมือนกัน!!
“คุณฮั่วมาคราวนี้มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ” เจียงหว่านถาม
“ไม่มี”
“อ๋อ”
บทสนทนาจบลงแค่นั้น
ลุงสวี่ที่นั่งอยู่ตรงเบาะคนขับกระตุกมุมปากอย่างแรง
นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า การที่เจ้านายของตัวเองครองโสดมาถึง 28 ปีนั้น เป็นเพราะฝีมือล้วน ๆ!!
“ฮ่า ๆ หนู เจ้านายฉันได้ยินว่าหนูสนใจสมุนไพรป่า เมื่อวานพวกเราเพิ่งไปฐานเพาะปลูกสมุนไพรป่ามาพอดี วันนี้เลยเอามาฝากหนูบ้าง ทั้งหมดเจ้านายฉันเลือกเองกับมือ รับรองว่าอายุสมุนไพรถึงแน่นอน ไว้หนูเอาไปตุ๋นน้ำแกงให้พี่สาวกับคนอื่น ๆ ดื่มนะ ดีต่อสุขภาพ”
เจียงหว่านชะงักไป
แต่แล้วเธอก็นึกถึงคำพูดที่เผลอพูดออกมาตอนนั่งรถเมื่อวาน หลังเห็นที่อยู่ในระบบนำทาง
“ไม่ต้องหรอกค่ะ ไว้ฉันขึ้นเขาไปดูเองก็ได้”