เจียงหว่านใช้เวลาตลอดช่วงบ่าย ในที่สุดก็วางค่ายกลรวมวิญญาณบนภูเขาทุกลูกที่เธอรับเหมามาได้สำเร็จ
ในวินาทีที่ค่ายกลรวมวิญญาณก่อตัวขึ้น เธอรู้สึกราวกับสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงลมหายใจและความเบิกบานของต้นไม้ใบหญ้าทุกต้นในป่า!
พลังวิญญาณไหลหลั่งไม่ขาดสาย คอยหล่อเลี้ยงสรรพสิ่งในป่า
ขณะเดียวกัน พืชพรรณและสิ่งมีชีวิตก็ส่งพลังชีวิตกับพลังบริสุทธิ์กลับคืนสู่ค่ายกลอย่างแผ่วเบา ทำให้พลังวิญญาณทั่วทั้งผืนป่าหมุนเวียนได้คล่องตัวและกลมกลืนยิ่งขึ้น ก่อนจะแบ่งพลังวิญญาณออกมาเพียงเล็กน้อยส่งกลับคืนให้เธอ
เจียงหว่านยืนอยู่บนยอดเขา หลับตาสัมผัสจังหวะเต้นแผ่วอุ่นที่ส่งมาจากผืนดินใต้ฝ่าเท้า ราวกับภูเขาและป่าทั้งผืนกำลังขานรับเธอ
เบิกบาน
สบาย
ผ่อนคลาย
แต่ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ เธอก็รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวแผ่วเบาจากหน้าท้อง
เธอลืมตา ก้มมองหน้าท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยใต้ชุดคลุมหลวม ๆ แล้วยกมือขึ้นลูบเบา ๆ
ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสหน้าท้อง ความรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่งก็พลันเอ่อล้นขึ้นมาในใจ
เธอใช้พลังวิญญาณสำรวจเข้าไปโดยไม่รู้ตัว
หน้าท้องที่ก่อนหน้านี้เธอมองเห็นได้เพียงกลุ่มหมอกสีขาว กลับทำให้เธอ “มอง” เห็นได้อย่างชัดเจนในชั่วขณะนี้
ทารกสองคนตัวขนาดเท่าลูกพลัมเล็ก ๆ กำลังแหวกว่ายอย่างร่าเริง
ใช่แล้ว
แหวกว่าย
ในน้ำคร่ำภายในพื้นที่เล็กจิ๋วนั้น เท้าน้อย ๆ เตะไปมา มือเล็ก ๆ ก็โบกเป็นครั้งคราว
ดูท่าจะกำลังมีความสุขมาก
เธออดยิ้มไม่ได้ ก่อนจะถามเสียงเบาว่า “พวกเธอก็ชอบที่นี่มากเหมือนกันใช่ไหม?”