เป็นคุณยายฮั่วนั่นเอง
พอเซียวชุ่ยได้ยินเสียงนั้น ก็แหวกบอดี้การ์ดที่ขวางอยู่ตรงหน้าออกทันที
เมื่อเห็นคุณยายฮั่ววิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา เซียวชุ่ยก็ยิ้มกว้าง พลางโบกมือเรียกเธอสุดแรงเสียงดังว่า “เสี่ยวฮวา! ทางนี้!”
สองเพื่อนซี้วัยชราต่างตะโกนเรียกชื่อเล่นของกันและกันข้ามระยะห่าง
บรรยากาศครึกครื้นนั้นทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นมองจนตาค้าง
แต่พอเห็นคุณยายฮั่ว ความระแวดระวังในใจก็หายไปทันที
โดยเฉพาะตอนเห็นคุณยายฮั่ววิ่งมาถึงแล้วกอดกับเซียวชุ่ย กระโดดโลดเต้นอยู่กับที่
ดูยังไงก็เป็นคนคุ้นเคยกันชัด ๆ!
ทุกคนพากันหัวเราะแล้วพูดว่า “ที่แท้ก็เป็นคนรู้จักของพี่สาวฮั่วนี่เอง ทำไมไม่บอกกันแต่แรก!”
“นั่นสิ ถ้าบอกก่อนว่ารู้จักพี่สาวฮั่ว พวกเราก็คงไม่โวยวายจะลงไม้ลงมือกันหรอก”
“คนที่พี่สาวฮั่วรู้จักต้องเป็นคนดีอยู่แล้ว เอาละ พวกเรากลับไปกันเถอะ พยายามไถดินให้เสร็จวันนี้เลย”
“ใช่ ๆ ไป กลับไปไถดินกัน!”
“หนูหว่าน พวกเรากลับไปไถดินก่อนนะ”
พวกคุณลุงคุณป้าหัวเราะพลางแบกจอบกลับไปทำงาน
แม้แต่ยายหก พอเห็นคุณยายฮั่วก็ยิ้มจนเห็นเหงือกฟันหลอ ก่อนพูดอย่างเขิน ๆ ว่า “แหม นี่มันน้ำท่วมวัดมังกรจริง ๆ ที่แท้ก็เป็นเพื่อนที่เสี่ยวฮั่วรู้จักนี่เอง ดูสายตาฉันสิ แย่จริง ๆ”
“หนูหว่าน งั้นฉันกลับบ้านก่อนนะ ตอนเที่ยงค่อยไปช่วยเมียเจี้ยนฮวาทำกับข้าว”
พูดจบ ยายหกก็เดินเอามือไพล่หลังจากไป
เจียงหว่านได้แต่ยิ้มอย่างจนใจแล้วส่ายหน้า