“เถ้าแก่สาว วันนี้ฉันอยากซื้อ มะเขือเทศ 20 ลูกนะ วางใจได้ ฉันได้ยินพี่หวังเล่ามาหมดแล้วว่าผักบ้านเธอจำกัดจำนวนซื้อ คนหนึ่งซื้อได้มากสุดแค่ 10 ลูก ฉันกับลูกสะใภ้รวมกันก็ 20 ลูกพอดี”
เฉินต้าฮูหยินพูดพลางยิ้ม เห็นได้ชัดว่าก่อนมาถึงเธอสืบเรื่องนี้มาแล้ว
ได้ยินดังนั้น เจียงหว่านกลับมองเฉินเสี่ยวหัว แล้วถามเรียบ ๆ ว่า “ไม่คิดว่าแพงแล้วเหรอ?”
เฉินเสี่ยวหัวหน้าแดง สีหน้ากระอักกระอ่วนไม่น้อย
แต่พอนึกถึงลูกชายที่งอแงร้องไห้อยู่ที่บ้าน น้ำเสียงของเฉินเสี่ยวหัวก็อ่อนลง “เถ้าแก่สาว เมื่อวานฉันทำไม่ดีเอง เธออย่าถือสาคนอย่างฉันเลยนะ”
ต้องก้มหัวให้เด็กสาวต่อหน้าคนมากมาย เฉินเสี่ยวหัวก็ยังรู้สึกไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองนัก
เจียงหว่านไม่ได้ตามตื๊อเรื่องนี้ต่อ
เธอพูดว่า “มะเขือเทศเหลือไม่มากแล้ว หมดรอบนี้ก็จะไม่ขายอีก”
แม่สามีลูกสะใภ้พลันโล่งอก
แค่รอบนี้ซื้อได้ก็พอแล้ว
แต่ไม่นานเฉินต้าฮูหยินก็นึกอะไรขึ้นมาได้ รีบถามว่า “แล้วมันเทศล่ะ? ยังขายอยู่ไหม?”
เจียงหว่านตอบว่า “ขาย”
เฉินต้าฮูหยินว่า “งั้นฉันซื้อเพิ่มอีก 10 จิน”
คราวนี้เฉินเสี่ยวหัวไม่ได้ห้ามแม่สามี แถมยังพูดว่า “แม่ ซื้อ 20 จินเถอะ หนูก็มีโควตา 10 จินเหมือนกัน”
“ใช่ ๆ เราซื้อ 20 จินกันเถอะ จริง ๆ แล้ว 20 จินก็ไม่ได้เยอะอะไร กินได้ไม่กี่วันหรอก”
หลิววั่งที่อยู่ด้านหลังได้ยินแล้วก็เริ่มร้อนใจอยู่บ้าง
เขารีบก้าวเข้ามาแนะนำตัวและบอกจุดประสงค์ที่มา