เฉินต้าฮูหยินไม่สนใจเสียงเร่งร้อนของลูกสะใภ้ พูดอย่างหนักแน่นว่า “ก็แค่สองร้อยหยวนเอง ฉันจ่ายไหว อย่างน้อยก็ต้องลองดู”
สีหน้าเฉินเสี่ยวหัวดูไม่สู้ดีนัก ในใจเริ่มไม่พอใจแม่สามี แต่ก็ไม่สะดวกจะพูดอะไรอีก ได้แต่ทำหน้าบึ้งตึง
กลับเป็นเจียงหว่านที่เอ่ยขึ้นในตอนนี้ “คุณป้าคะ มีเรื่องหนึ่งที่ฉันต้องชี้แจงก่อน มันเทศที่บ้านฉันก็เป็นแค่มันเทศธรรมดา เอาไปใช้เป็นยาไม่ได้ และไม่ได้รับประกันว่าจะมีสรรพคุณรักษาโรค คุณป้าลองคิดให้ดีก่อนนะคะ”
แม้ว่าพืชผลที่มีพลังวิญญาณจะเป็นผลดีต่อร่างกายจริง ๆ!
แต่เจียงหว่านไม่ได้คิดจะขายพืชผลในฐานะยา และไม่ได้คิดจะท้าทายกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้
ใจคนยากแท้หยั่งถึง
เธอแค่อยากหาแต้มบุญสักหน่อยเท่านั้น
“แม่ ได้ยินแล้วใช่ไหมคะ เจ้าของร้านเขาก็บอกเองว่ามันเทศนี่ไม่มีสรรพคุณรักษาโรคเลย”
เฉินเสี่ยวหัวพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “ถึงสองร้อยหยวนจะไม่ทำให้บ้านเราลำบากก็เถอะ แต่เงินบ้านเราก็ไม่ได้หล่นมาจากฟ้านะคะ โดนเขาหลอกฟันหัวแบะ แม่ไม่เสียดาย แต่ฉันเสียดายนี่!”
เฉินต้าฮูหยินเองก็เริ่มลังเลเล็กน้อย
แต่พอเหลือบไปเห็นป้าหวังที่อยู่ข้าง ๆ แล้วนึกถึงผลตรวจของลุงหวัง เฉินต้าฮูหยินก็กัดฟันแน่น ตัดสินใจอย่างหนักแน่นอีกครั้ง “แม่ค้าคนเก่ง ฉันซื้อ สองร้อยหยวนเอง ซื้อไว้ให้สบายใจ ยังไงก็คุ้ม”
เฉินเสี่ยวหัวโมโหจนแทบทนไม่ไหว แต่ก็ทำอะไรแม่สามีไม่ได้
ส่วนป้าหลิวอีกคนมีเงินบำนาญ ลูก ๆ ก็มีงานการดี ที่บ้านไม่ได้ขัดสนเงินทอง จึงยังตั้งใจจะซื้อมันเทศกลับไป 10 จินเหมือนเดิม