สุดท้ายเจียงเฉิงก็แย่งถังแดงกลับมาไว้ในมือได้
เจ้าหนุ่มซื่อบื้อแย่งถังแดงกลับมาได้แล้วก็โบกมือให้เจียงหว่านอย่างดีใจ “น้องสาว ดูสิ พี่แย่งปลากลับมาได้แล้ว คืนนี้เราจะได้กินปลาต้มซีอิ๊วกัน”
เจียงหว่านอดขำไม่ได้
แต่ก็ยังชมเขาว่า “พี่ใหญ่เก่งมาก”
พอได้ยินน้องสาวชม เจียงเฉิงก็ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวจั๊วะ เขาหันไปมองฮั่วเหวินจิ่งอย่างระแวดระวัง ก่อนจะหิ้วถังแดงวิ่งกลับบ้านอย่างรวดเร็ว
ราวกับกลัวว่าจะถูกแย่งไป
ฮั่วเหวินจิ่งมองตามแผ่นหลังของเจียงเฉิง แววตาฉายความรู้สึกซับซ้อน
ใครจะคิดว่าเจียงเฉิงที่ดูเหมือนเด็กตรงหน้า จะเป็นอดีตหัวกะทิหน่วยรบพิเศษหัวแข็งที่เคยกล้าท้าทายเขา...
ก่อนฮั่วเหวินจิ่งปลดประจำการ เจียงเฉิงเพิ่งได้รับเลือกเข้าทีมของเขา
ตอนนั้นเจียงเฉิงยังเคยคิดท้าชิงตำแหน่งหัวหน้าทีมจากเขาด้วยซ้ำ
แต่ไม่นานนัก ระหว่างทำภารกิจครั้งหนึ่ง เจียงเฉิงก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนต้องปลดประจำการ
พอได้พบกันอีกครั้ง
กลับกลายเป็นภาพเช่นนี้
ในใจฮั่วเหวินจิ่งรู้สึกหลากหลายปะปนกันไปหมด
แต่ภายนอกเขายังคงทำหน้าเย็นชาเหมือนเดิม ไม่มีใครดูออกจากใบหน้าเย็นเยียบนั้นว่าเขากำลังรู้สึกอะไร
เจียงหว่านจูงเจียงหมิงเซวียนเดินเข้ามา พอเห็นฮั่วเหวินจิ่งยังยืนนิ่งอยู่บนคันนา ก็ถามอย่างสงสัยว่า “คุณฮั่ว เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”
ฮั่วเหวินจิ่งละสายตากลับมามองเจียงหว่าน “พี่ชายเธอ...”
“หว่านหว่าน กลับมาแล้วเหรอ?!”
ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนดังมาจากไกล ๆ คนที่ร้องเรียกคือเจียงเจี้ยนหัว ผู้ใหญ่บ้าน ด้านหลังเขายังมีคนตามมาด้วยอีกหลายคน