หมู่บ้านไป่ฮวา
เฉินเสี่ยวหัวลงจากรถแล้วเดินหน้าบึ้งเข้าบ้านไป โดยไม่ได้ช่วยเฉินต้าฮูหยินยกมันเทศหนัก 5 กิโลกรัมเข้าไปด้วย
ป้าหวังเห็นแล้วก็ขมวดคิ้วนิด ๆ
แต่ก็ไม่สะดวกจะพูดจาว่าร้ายลูกสะใภ้ของคนอื่น จึงกำชับเฉินต้าฮูหยินว่า “หงชุ่ย กลับไปแล้วก็เอามันเทศนี่ไปนึ่งให้ลูกชายกินนะ ไม่ต้องปอกเปลือก ล้างให้สะอาดแล้วนึ่งได้เลย”
“พอสุกแล้ว กินทั้งเปลือกได้เลย”
มันเทศ 10.5 กิโลกรัม เปลือกก็มีประโยชน์ทั้งนั้น
สามีเธอน่ะ ไม่ยอมทิ้งแม้แต่เปลือก กินเกลี้ยงทุกครั้ง!
เฉินต้าฮูหยินพยักหน้ารัว ๆ “ได้ ฉันกลับไปจะนึ่งเลย”
ตอนแยกกัน ป้าหวังคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบมะเขือเทศลูกหนึ่งจากถุงพลาสติกยัดใส่มือเฉินต้าฮูหยิน “เธอไม่ได้บอกหรือว่าเสี่ยวเทียนไม่ชอบกินข้าว? เอามะเขือเทศลูกนี้ให้เสี่ยวเทียนกินสิ มะเขือเทศนี่ช่วยเรียกน้ำย่อย หลานฉันกินแล้วเดี๋ยวนี้ซัดข้าวสวยได้เต็มชามในคราวเดียวเลย”
เสี่ยวเทียนเป็นหลานชายของเฉินต้าฮูหยิน
เขาเลือกกินมาตลอด
แต่เพราะใช้ชีวิตอยู่ในเมืองกับพ่อแม่ ปกติเฉินต้าฮูหยินจึงไม่ค่อยได้เจอ พอเห็นหลานชายผอมแห้งทุกครั้งที่กลับมา เธอก็ปวดใจ
พอได้ยินว่ามะเขือเทศช่วยเรียกน้ำย่อย เฉินต้าฮูหยินก็รับมันมา
เธอตั้งใจจะโอนเงินให้ป้าหวัง แต่อีกฝ่ายไม่รับ
พอกลับถึงบ้าน
เฉินต้าฮูหยินก็ได้ยินเสียงลูกสะใภ้บ่นอย่างไม่พอใจดังมาจากในบ้าน “ฉันบอกแล้วไงว่านั่นมันหลอกลวง แม่เธอก็ยังไม่เชื่อ มันเทศกิโลละ 21 หยวน แม่เธอซื้อกลับมาตั้ง 5 กิโล เงินเหลือใช้จนไม่รู้จะเอาไปทำอะไรแล้วจริง ๆ...”