“หมดแล้ว มะเขือเทศลูกนี้ป้าหวังให้มา ไม่ใช่ของที่บ้านเราปลูกเอง”
ตอนป้าเฉินหั่นมะเขือเทศก็ได้กลิ่นหอมสดชื่นของผลไม้จากมันแล้ว แถมยังฉ่ำน้ำมากด้วย
รสชาติไม่เหมือนของที่บ้านปลูกเลย!
เฉินเสี่ยวหัวได้ยินก็ชะงักไป “มะเขือเทศลูกที่ขายลูกละ 10 หยวนนั่นเหรอ?”
ป้าเฉินพยักหน้า “ใช่แล้ว ป้าหวังรู้ว่าเสี่ยวเทียนไม่ชอบกินข้าว เลยให้มาลูกหนึ่ง”
ใครจะคิดว่าสะใภ้จะกินหมดในคำเดียว!
เฉินเสี่ยวหัวมองจานเปล่า พลางนึกถึงรสชาติของมะเขือเทศเมื่อครู่ แล้วก็รู้สึกเสียดายขึ้นมา
รู้อย่างนี้ซื้อมาอีกสักหลายลูกก็ดีหรอก
ก็แค่ลูกละ 10 หยวนเองไม่ใช่เหรอ!
“คุณย่า ผมอยากกินมะเขือเทศ ผมอยากกินมะเขือเทศ…”
เสี่ยวเทียนดึงเสื้อป้าเฉิน พลางร้องไห้จ้า
ป้าเฉินสงสารจับใจ รีบปลอบว่า “เสี่ยวเทียนเด็กดี พรุ่งนี้ย่าจะไปซื้อให้ คืนนี้กินข้าวสักหน่อยก่อนได้ไหม?”
“ไม่เอา ผมไม่กินข้าว ผมจะกินมะเขือเทศ…”
เสี่ยวเทียนร้องงอแงไม่หยุด
แม้แต่เฉินเสี่ยวหัวก็ปลอบไม่อยู่
สุดท้ายเฉินหย่งยัดมันเทศหัวหนึ่งเข้าปากเขา เสียงร้องถึงได้หยุดลง
ขณะเดียวกัน
บ้านป้าหลิว คืนนี้เธอก็นึ่งมันเทศไว้เหมือนกัน
ที่บ้านมีแค่เธอ สามี และแม่สามี เด็ก ๆ ไม่ได้กลับมา เลยกินกันง่าย ๆ
อีกทั้งแม่สามีของเธอก็อายุมากแล้ว ฟันไม่ค่อยดี
ป้าหลิวจึงต้มโจ๊กขาวกับนึ่งมันเทศเท่านั้น
“ทำไมเป็นโจ๊กขาวอีกแล้วล่ะ? ถึงลูก ๆ จะไม่กลับมาตอนวันชาติก็ไม่เห็นต้องกินโจ๊กขาวทุกวันเลย อย่างน้อยก็ซื้อเนื้อมาบ้างสิ” สามีของป้าหลิวเห็นโจ๊กขาวกับมันเทศบนโต๊ะ ก็อดบ่นไม่ได้