เจียงหว่านเห็นข้อความในกลุ่มที่ทุกคนแท็กเรียกเธอรัว ๆ ก็อดยิ้มไม่ได้ ก่อนจะตอบกลับทันทีว่า：【ได้เลย พอถึงตอนนั้นส่งที่อยู่มาให้ฉันทางข้อความส่วนตัวนะ ตอนนี้ฉันจะไปเตรียมอาหารให้พวกคุณก่อน คิดว่าพรุ่งนี้ก็น่าจะออกเดินทางได้แล้ว แต่พอกลับไปฉันต้องจัดการธุระส่วนตัวก่อน หลังจากนั้นค่อยนัดเจอกัน】
【ไม่มีปัญหา...】
บ้านตระกูลเฉิน
เฉินเจียเจียที่ยังนอนขดอยู่บนโซฟาอ่านข้อความพูดคุยคึกคักในกลุ่ม นิ้วพิมพ์ข้อความแล้วลบซ้ำไปซ้ำมา
สุดท้ายก็ไม่กล้าส่งข้อความสักคำ รีบออกจากกลุ่มไปอย่างรวดเร็ว
เธอนอนบนโซฟา พลางมองโคมระย้าคริสตัลบนเพดาน ในใจรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
เธอเข้ากลุ่มโดยใช้บัญชีปลอม ไม่กล้าเผยตัวตนจริง ๆ
ใคร ๆ ก็รู้ว่าเธอไม่ถูกกับเจียงหว่าน ก่อนหน้านี้ยังเคยพูดจาเหน็บแนมใส่เจียงหว่านในกลุ่มคุณหนูด้วย
เจียงหว่านคงเกลียดเธอเข้ากระดูกดำแล้ว
“อ๊าก! น่ารำคาญชะมัด!”
พี่หวังซึ่งเป็นคนรับใช้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นคุณหนูใหญ่ของบ้านออกอาการอีกแล้ว ก็ชินเสียจนไม่รู้สึกแปลกใจ ยังคงยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างสงบนิ่ง
“พี่หวัง”
เฉินเจียเจียพลันลุกขึ้นนั่งบนโซฟาแล้วเรียกเสียงดังขึ้น
พี่หวังได้ยินก็รีบเข้ามาหา ถามอย่างเป็นห่วงว่า “คุณหนูใหญ่ เป็นอะไรไปคะ? เจ็บตรงไหนอีกหรือเปล่า?”
พูดพลางหยิบยาออกมาอย่างคล่องแคล่ว
เฉินเจียเจียรีบยกมือห้าม “ไม่ใช่ ฉันไม่เจ็บ ตอนนี้สบายดี อย่าเอายาพวกนั้นมาให้ฉันเห็นนะ!”
หลายวันมานี้ อาการปวดของเฉินเจียเจียกำเริบน้อยลงจริง ๆ