“อะไรนะ เป็นไปได้ยังไง?”
เซียวชุ่ยหันไปมองเฉินอวี้
ก็เห็นว่าเฉินอวี้ไม่ได้หยิบอินซูลินออกมา กลับยังจ้องหน้าจอเครื่องวัดน้ำตาลในเลือดที่ถืออยู่
สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“เกิดอะไรขึ้น?”
คุณยายฮั่วกับเจียงหว่านก็หันไปมองเฉินอวี้ด้วย
เฉินอวี้ถึงเงยหน้าขึ้น แล้วยื่นหน้าจอเครื่องวัดน้ำตาลในเลือดให้ดู “ระดับน้ำตาลในเลือดของนักวิชาการเซียว...ปกติค่ะ”
ปกติเหรอ!
นี่แหละที่ผิดปกติที่สุด
เซียวชุ่ยเป็นผู้ป่วยเบาหวานมาหลายปีแล้ว
ไม่ต้องพูดถึงหลังอาหารเลย ต่อให้วัดตอนท้องว่าง ค่าก็ยังสูงกว่าปกติมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหลังอาหาร
พอคุณยายฮั่วเห็นตัวเลขนั้นก็ประหลาดใจเหมือนกัน
“เครื่องวัดน้ำตาลเสียหรือเปล่า?”
“เครื่องนี้เป็นรุ่นใหม่ล่าสุด เพิ่งใช้ได้ไม่นาน ก่อนออกเดินทางก็ตรวจเช็กเป็นพิเศษแล้ว ไม่มีปัญหาค่ะ”
คุณยายฮั่วถาม “แล้วมีเครื่องสำรองไหม?”
เฉินอวี้พยักหน้าทันที “มีค่ะ แต่ อยู่บนรถ”
“ให้คนไปเอามา”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันไปเดี๋ยวนี้”
ครู่หนึ่งต่อมา
เฉินอวี้กลับมาพร้อมเครื่องวัดน้ำตาลสำรอง แล้ววัดให้เซียวชุ่ยใหม่อีกครั้ง
คราวนี้ทุกคนต่างจับตาดูเครื่องวัดน้ำตาล
พอผลแสดงขึ้นมา ทุกคนก็เทียบค่าจากเครื่องทั้งสองเครื่อง แล้วต่างพากันประหลาดใจ
ลดลงแล้ว!
ลดลงจากเมื่อกี้อีก 0.1
คราวนี้ไม่ใช่แค่เฉินอวี้ แม้แต่เซียวชุ่ยเองก็ยังแปลกใจ “แน่ใจนะว่าเครื่องสำรองไม่มีปัญหา?”
7.8 มิลลิโมลต่อลิตร
ระดับน้ำตาลหลังอาหารค่านี้น้อยกว่าก่อนหน้านี้ของเธออย่างน้อยครึ่งหนึ่ง