ถ้าเป็นวันปกติ เซียวชุ่ยคงยอมฟังไปแล้ว
แต่มันเทศนี่เธอเป็นคนขุดเอง
แถมยังช่วยปอกเปลือกด้วย
ยังไงเธอก็ต้องลองชิมดูสักหน่อย
“ไม่เป็นไร ฉันกินแค่ชิ้นเดียว ไม่กินเยอะหรอก” เซียวชุ่ยพูดพลางคีบมันเทศเคลือบน้ำตาลเข้าปาก
วินาทีถัดมา
เธอชะงักไป!!
หวาน!
แต่ไม่ใช่ความหวานจากน้ำตาลทราย
เป็นน้ำตาลอ้อย
เพราะมีกลิ่นหอมสดชื่นเฉพาะตัวของอ้อยติดมาด้วย
แต่สิ่งที่ทำให้เซียวชุ่ยตะลึงจริง ๆ คือความกรอบนอกนุ่มหนึบในทันทีที่กัดเข้าไป
รู้ไหมว่าความรู้สึกที่กัดเข้าไปแล้วกรอบหอมหวาน พออมไว้ในปากก็ละลายบนปลายลิ้นทันทีเป็นยังไง??
ก็แบบนี้แหละ!
เซียวชุ่ยใช้ชีวิตมาครึ่งค่อนชีวิต ยังไม่เคยกินอะไรที่มีเนื้อสัมผัสสุดยอดขนาดนี้มาก่อน
“อร่อย! อร่อยมากจริง ๆ!”
เธอเผลอคีบอีกชิ้นเข้าปาก
ยังยืดเป็นเส้นเหมือนเดิม
กรอบนอกเหมือนเดิม แค่อมไว้ก็ละลาย
เหลือแต่ความนุ่มหนึบหอมหวานเต็มปาก…
ตอนที่เธอกำลังจะคีบชิ้นที่สาม เฉินอวี้ก็อดไม่ได้ที่จะเตือนเสียงเบาอีกครั้ง “นักวิชาการเซียว พอได้แล้วค่ะ”
แต่เซียวชุ่ยกลับรู้สึก “ขบถ” เป็นครั้งแรก
เธอไม่รอให้เฉินอวี้พูดจบ ก็คีบชิ้นที่สามเข้าปาก แล้วพูดอย่างเพลิดเพลินว่า “ไม่เป็นไร เดี๋ยวกินข้าวเสร็จฉันฉีดอินซูลินก็เรียบร้อยแล้ว”
“เสี่ยวฮวา เธอก็กินสิ มันเทศเคลือบน้ำตาลนี่อร่อยมากเลย กัดเข้าไปแล้วทั้งกรอบทั้งหอม ข้างในนุ่มหนึบจนแทบละลายในปาก อร่อยมากจริง ๆ กินแล้วฟินสุด ๆ ลองชิมดูเร็ว”