ไม่ว่าคนภายนอกจะพูดอย่างไร เขาก็ไม่เชื่อว่าบุตรสาวของตนจะหนีตามชายอื่นไป
แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ พูดอะไรก็ไร้ประโยชน์ ไม่มีสิ่งใดอธิบายทุกอย่างได้ดีไปกว่าการตามหาตัวนางให้พบ
เมิ่งเหวินหย่วนมีดวงตาแดงก่ำ เขาเปิดห่อผ้าออก “นี่เป็นของที่พี่สาวข้าทิ้งไว้ที่บ้านก่อนหน้านี้ ไม่ได้นำติดตัวไป วางอยู่ในตู้มาสามเดือนกว่าแล้ว ธิดาเทพ รบกวนท่านช่วยดูหน่อยว่าสิ่งเหล่านี้ใช้ได้หรือไม่”
ในห่อผ้ามีเสื้อคลุมตัวสั้นสีชมพูอ่อนหนึ่งตัว ข้างกันยังมีผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งซึ่งดูใหม่พอสมควร
จูอี๋เดินไปข้างโต๊ะ พิจารณาสิ่งของทั้งสองอย่างละเอียด จากนั้นจึงก้มลงสูดกลิ่นใกล้ ๆ
บนสิ่งของมีกลิ่นดอกโอสถจาง ๆ จางมากจริง ๆ หากจมูกของนางไม่ไว เกรงว่าคงไม่ได้กลิ่น
“ของเหล่านี้วางไว้สามเดือนกว่าแล้ว กลิ่นอายแทบสลายไปหมด ข้าทำได้เพียงลองดู ผลจะเป็นอย่างไรยังไม่แน่นอน”
เมิ่งเหวินหย่วนหน้าซีดเผือด “ถะ...ถ้าทำไม่ได้จะทำอย่างไรดี”
จูอี๋ครุ่นคิด “ถ้าทำไม่ได้ค่อยว่ากัน ตอนนี้ก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว อ้อ เอาวันเดือนปีเกิดแปดอักษรของพี่สาวเจ้ามาให้ข้าด้วย”
หากมีเสื้อผ้าที่เพิ่งสวมใส่เมื่อไม่นานมานี้ โอกาสที่นางจะเรียกวิญญาณสำเร็จย่อมเต็มสิบส่วน ส่วนเสื้อตัวนี้...อย่างมากก็ห้าส่วนกระมัง!
ทั้งยังต้องเป็นกรณีที่นางเรียกวิญญาณด้วยตนเอง หากเป็นหมอผีทั่วไป เกรงว่าแม้แต่สองส่วนก็ยังยาก
ภรรยาถูกฆ่าตาย ผู้ที่น่าสงสัยที่สุดย่อมเป็นสามีของนาง
ตอนนี้โจวไต่หลางยังโยนเสื้อผ้าติดตัวของเมิ่งเหวินจิ้งทิ้งไปเสียอีก ยิ่งดูน่าสงสัยขึ้นไปใหญ่