หลิวเจียเหอมิได้สังเกตเห็นสีหน้าอึดอัดของทั้งสอง วันนี้นางเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน พูดจบก็เข้าห้องของตนไป
ภายในห้องสะอาดสะอ้านและอบอวลด้วยกลิ่นหอม ข้าวของเครื่องเรือนมีพร้อมทุกสิ่ง ดูท่าคงมีคนมาปัดกวาดจัดเก็บเป็นประจำ
“เอ่อ...เฉิง...เฉิงอวี้ ที่นี่มีห้องหลายห้อง พวกเรา...แยกกันนอนคนละห้องเถิด”
เมื่อเหลือหลิวอาเฉียวกับโจวเฉิงอวี้ยืนอยู่ด้านนอก นางก็เหลือบมองเขาอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก
หัวใจโจวเฉิงอวี้เจ็บแปลบเล็กน้อย แววตาที่มองหลิวอาเฉียวเจือความบอบช้ำ “เข้าใจแล้ว พี่อาเฉียว วางใจเถิด หากเจ้าไม่เต็มใจ ข้าจะไม่บังคับเจ้า”
เขาคิดว่าหลิวอาเฉียวยังไม่ยินดีรับตน จึงต้องการแยกไปนอนคนละห้อง
กล่าวจบก็หลุบตาลงอย่างผิดหวัง ก่อนหมุนกายหมายจะไปห้องปีกอีกห้องหนึ่ง
หลิวอาเฉียวเห็นแววเศร้าในดวงตาเขา จึงรีบร้องเรียกไว้เพื่ออธิบาย “ไม่ใช่ เฉิงอวี้ เจ้าอย่าเข้าใจผิด ข้า...ข้าไม่ได้รังเกียจเจ้า เพียงแต่...เพียงแต่รู้สึกกระดากอายอยู่บ้าง”
เพียงเพราะกระดากอายหรือ?
ได้ยินเช่นนั้น ดวงตาโจวเฉิงอวี้ก็พลันเปล่งประกาย
ขอเพียงพี่อาเฉียวมิได้รังเกียจเขาก็พอ เขาเป็นบุรุษ เรื่องนี้สมควรเป็นฝ่ายรุกเข้าหานางสักหน่อย เมื่อครู่เป็นเขาที่ผิดเอง
เขาจึงเดินกลับไปหาหลิวอาเฉียวอีกครั้ง แล้วจับมือนางไว้ “เช่นนั้น พี่อาเฉียว ข้าอยากนอนห้องเดียวกับเจ้าได้หรือไม่? พวกเราแต่งงานกันแล้ว ย่อมเป็นสามีภรรยากัน
แม้ยามนี้ยังมิได้จัดงานเลี้ยง แต่รอข้าก่อน ข้าจะจัดให้เจ้าอย่างแน่นอน”
เขาคิดว่า หลังสอบได้เป็นขุนนางและมีเงินทองแล้ว จะใช้มงกุฎหงส์กับผ้าคลุมแดงทองจัดพิธีวิวาห์อันยิ่งใหญ่ให้พี่อาเฉียว