“ฮูหยิน คุณชายใหญ่ยังพอมีทางช่วยขอรับ”
เสียงใสกังวานของหลิวเจียเหอดังขึ้นในโถงใหญ่
เสียงของนางมิได้ดังนัก ทว่าถ้อยคำที่เอ่ยออกมากลับประหนึ่งก้อนหินกระทบผิวน้ำ พลันทำให้ทุกคนเงียบงัน
สายตาทั้งหมดหันมามองนาง
“เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”
“เจ้าเป็นใคร? เด็กสาวป่าเถื่อนมาจากที่ใด?”
เสียงซักถามของมารดาตระกูลกวนกับอนุภรรยาดังขึ้นพร้อมกัน สายตาของคนหนึ่งเปี่ยมความหวัง ส่วนอีกคนเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
“ฮูหยินกวน นี่คือหมอเทวดาน้อยที่ข้าเชิญมา นางเก่งกาจยิ่งนัก พิษที่ผู้อื่นแก้ไม่ได้ นางล้วนแก้ได้ ข้าจึงคิดพานางมาให้คุณชายใหญ่กวนตรวจดู”
ก่อนที่หลิวเจียเหอจะทันแนะนำตัว หมอชราก็ก้าวออกมาข้างหน้าอย่างกระตือรือร้น
“ท่านหมอสวี ท่านบอกว่านางเป็นหมอเทวดาหรือ? แต่นาง...ยังอายุเท่าใดกัน ยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งกระมัง?”
มารดาตระกูลกวนมองหลิวเจียเหออย่างประหลาดใจ ราวกับคิดว่าตนฟังผิดไป
อนุภรรยาที่อยู่ข้างกันหัวเราะเยาะขึ้นเสียงหนึ่ง “ท่านหมอสวี ท่านคงเห็นแก่เงินจนเสียสติไปแล้วกระมัง? ถึงกับกล้าพาเด็กคนหนึ่งมาหลอกลวงในจวนกวนของข้า”
“ฮูหยิน ข้าไม่ได้หลอกลวง ท่านอย่าดูแค่นางยังเป็นเด็ก นางเก่งกาจยิ่งนัก! ข้าเห็นฝีมือการรักษาของนางกับตาตนเอง พิษที่ข้าแก้ไม่ได้คราก่อน นางกลับแก้ได้”
หมอสวีหันไปอธิบายแก่มารดาตระกูลกวน
เขารู้ว่าพวกนางก็เหมือนตนในคราแรก เห็นหลิวเจียเหอยังเยาว์วัยจึงไม่เชื่อว่านางจะรักษาโรคได้ แต่ความจริงนางเก่งกาจอย่างยิ่ง
คราก่อน ยาปลุกกำหนัดชนิดนั้น ในวงการแพทย์ของพวกเขามีเพียงการร่วมสัมพันธ์ชายหญิงเท่านั้นจึงจะแก้ได้ ทว่าหลิวเจียเหอกลับใช้เข็มเพียงไม่กี่เล่มก็รักษาหาย