“ร้านของเจ้ากำลังจะขายมิใช่หรือ? บัดนี้พวกเรามาซื้อร้านของเจ้า ทั้งยังนำเงินมาให้ เจ้ายังไม่ยอมขายอีกหรือ?”
แม้รู้ว่าพวกนางไม่ลงรอยกันเพราะเจียงจู้ แต่หลิวอาเฉียวคิดว่าจินเซวียนน่าจะละทิ้งความรู้สึกส่วนตัวเมื่อต้องทำการค้าได้เช่นเดียวกับตน
อีกทั้งจินเซวียนถึงขั้นต้องขายร้าน คิดว่าคงขาดทุนไม่น้อย ยามนี้เงินในมือคงขาดแคลน นางซื้อร้านของอีกฝ่ายก็เท่ากับช่วยแก้ปัญหาให้พอดี
นางไม่น่าจะหาเรื่องเพราะเรื่องนี้
ทว่าจินเซวียนกลับไม่เป็นดังที่นางคาด นางยกแขนกอดอก เชิดคาง มองพวกนางอย่างหยิ่งผยอง “หลิวอาเฉียว ข้าบอกเจ้าไว้เลยว่า ร้านนี้ข้าจะขายให้ใครก็ได้ แต่ไม่มีวันขายให้พวกเจ้า!”
“จินเซวียน เจ้าไตร่ตรองดีแล้วหรือ?” หลิวอาเฉียวมองนาง พลางถามย้ำอย่างจริงจัง
“แน่นอน”
“ได้”
หลิวอาเฉียวเห็นท่าทางวางอำนาจของอีกฝ่ายแล้ว ก็ไม่คิดจะอ้อนวอนให้นางขาย
หลิวเจียเหอยิ่งตรงไปตรงมา นางจูงมือมารดาเดินจากไป “ท่านแม่ พวกเราไปดูที่อื่นกันเถิด”
เดิมทีนางเพียงคิดลองถามดู หากอีกฝ่ายยอมขาย นางก็ไม่ขัดข้องที่จะมาซื้อในราคาปกติ ทว่า
เมื่อจินเซวียนไม่ขาย นางก็ไม่คิดร้องขอ
ร้านของจินเซวียนมีพื้นที่สองชั้น ราวเกือบสามร้อยตารางเมตร ในเมืองหลวงที่ที่ดินมีค่ายิ่งกว่าทอง ผู้ที่มีกำลังซื้อเช่นนี้มีไม่มาก
วันนี้พวกนางไม่ซื้อ ต่อไปจินเซวียนคงยากจะขายร้านในเมืองหลวงได้ราคาปกติเช่นนี้อีก
จินเซวียนมองแผ่นหลังของพวกนางที่เดินจากไป กลับรู้สึกสะใจยิ่ง ราวกับในที่สุดตนก็เอาชนะพวกนางได้สักครา