โลหิตของโจวเฉิงอวี้ไหลนองพื้น ครั้นกลับถึงบ้าน เขาก็รู้สึกมึนงงไปทั้งศีรษะ
“นายท่านกลับมาแล้วหรือขอรับ”
กิจการของหลิวอาเฉียวและพวกนางดีขึ้นทุกวัน จนยุ่งวุ่นวายไม่มีเวลาดูแลเรือนหลังใหญ่ จึงไปซื้อบ่าวรับใช้กลุ่มหนึ่งจากนายหน้า
โจวเฉิงอวี้เพิ่งกลับถึงจวน พ่อบ้านคนใหม่ก็เร่งเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
“เร็วเข้า เตรียมน้ำเย็นเต็มถังให้ข้า แล้วไปตามหมอมาด้วย”
โจวเฉิงอวี้สั่งเสียงหอบ ก่อนลากสังขารมุ่งหน้าไปยังเรือนหลัง
พ่อบ้านเห็นท่าทางผิดปกติของโจวเฉิงอวี้ ทั้งยังเห็นโลหิตย้อมอาภรณ์ตรงต้นขาจนแดงฉาน ก็เข้าใจทันทีว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว
“เฉินฝู รีบไปประคองนายท่านที่เรือนหลัง แล้วเตรียมน้ำเย็นเต็มถัง!”
เขาตะโกนเรียกคนในลาน ไม่นานก็มีบ่าวหนุ่มคนหนึ่งวิ่งเข้ามา
“นายท่าน เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือขอรับ”
เฉินฝูเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนเข้าไปประคองโจวเฉิงอวี้อย่างรวดเร็ว
พ่อบ้านจึงเร่งออกจากจวนไป
ระหว่างไปเชิญหมอจากโรงยา พ่อบ้านไม่ลืมมองหาขอทานข้างทาง แล้วมอบเหรียญทองแดงให้สองสามเหรียญ เพื่อให้ขอทานไปแจ้งข่าวแก่หลิวอาเฉียวที่ร้านค้า
หลิวอาเฉียวกำลังยุ่งกับกิจการในร้านพร้อมบุตรสาว จู่ ๆ ก็ได้รับข่าวจากขอทาน ครั้นทราบว่าโจวเฉิงอวี้เกิดเรื่อง พวกนางก็รีบกลับบ้านทันที
“เฉิงอวี้!”
หลิวอาเฉียวพุ่งไปยังเรือนหลังด้วยความกังวล พอเปิดประตูก็เห็นโจวเฉิงอวี้แช่อยู่ในถังน้ำเย็นภายในห้อง ข้างกายมีหมอยืนสีหน้าร้อนรน
“เจียเหอ อย่าเพิ่งเข้าไป”