“คุณหนูเมิ่ง... เหตุใดนางจึงทำเช่นนี้หรือ?”
หลิวอาเฉียวมองบุตรสาวกับคนอื่น ๆ อย่างสงสัย นางยังไม่ทันสังเกตเห็นเจตนาของเมิ่งหว่านอิ๋ง
“ท่านแม่ นางถูกใจท่านพ่อ อยากแย่งเขาไปจากท่าน”
หลิวเจียเหอเปิดโปงเจตนาของเมิ่งหว่านอิ๋งโดยตรง โจวเฉิงอวี้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองหลิวเจียเหออย่างแปลกใจเล็กน้อย ขณะเดียวกันสีหน้าก็เจือความกระอักกระอ่วน
เขารีบให้คำมั่นกับหลิวอาเฉียว “อาเฉียว ข้าไม่ได้คิดอะไรกับนาง นางนัดพบข้าหลายครั้ง ข้าก็ปฏิเสธทั้งหมด คราวนี้เห็นนางตกอยู่ในอันตราย
ทีแรกข้าคิดว่าเห็นแก่หน้าคุณชายเมิ่ง อย่างไรก็ไม่ควรนิ่งดูดาย ใครจะรู้ว่านาง...”
เมื่อนึกถึงเรื่องที่เมิ่งหว่านอิ๋งเป็นฝ่ายโผเข้ากอดตน โจวเฉิงอวี้ก็ยากจะเอ่ยปาก
สาเหตุที่เขาสงสัยเมิ่งหว่านอิ๋ง ก็เพราะนางเป็นฝ่ายเข้าหา อีกทั้งยาที่เขาถูกวางนั้นด้วย
หากเป็นอันธพาลทั่วไป ย่อมไม่มีเหตุผลต้องวางยาชนิดนี้แก่เขา ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องราวยังบังเอิญเกินไป ราวกับเมิ่งหว่านอิ๋งจงใจรอให้เกิดอันตรายขึ้นในยามนั้น
“เช่นนั้น ต่อไปพวกเราก็ไปมาหาสู่กับตระกูลเมิ่งให้น้อยลง”
สีหน้าหลิวอาเฉียวหม่นลง แต่เดิมเพราะเห็นแก่เมิ่งสิงชวน นางจึงยังให้เกียรติเมิ่งหว่านอิ๋งอยู่บ้าง ทว่าในเมื่อนางคิดเช่นนี้ พวกเขาก็คงทำได้เพียงตีตัวออกห่าง
ตระกูลสูงศักดิ์อย่างจวนกั๋วกง พวกเขาไม่อาจล่วงเกินได้ จึงทำได้เพียงหลีกห่าง
“ท่านแม่ เกรงว่านางคงไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ ยาถอนพิษที่ข้าเตรียมไว้ให้ท่านกับท่านพ่อ ข้าพกติดตัวไว้แล้ว ต่อไปหากพบหน้านางต้องระวังให้มาก”