“ไม่ใช่เช่นนั้น! ท่านพ่อ เป็นน้องเจียเหอที่ช่วยข้าไว้ พี่สาวลูกพี่ลูกน้องคิดจะฆ่าข้า เหตุใดถึงยามนี้ท่านยังเข้าข้างพี่สาวอยู่เล่า?”
ท่านหญิงมองท่านราชบุตรเขยด้วยแววตาเศร้าสร้อย ขนตางอนชุ่มด้วยหยาดน้ำตา
ท่านราชบุตรเขยพลันรู้สึกผิด จึงถอนใจอย่างหวังดี “ซินเอ๋อร์ พ่อรู้ว่าเจ้ามักเข้าใจผิดว่าพ่อดีกับพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของเจ้ามากกว่าเจ้า
แต่พ่อหวังให้เจ้ากับพี่สาวปรองดองกันอย่างแท้จริง พวกเจ้าต่างก็เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของครอบครัว นับเป็นพี่น้องที่สนิทสนมที่สุดแล้ว เมื่อเหอน่ารู้ว่าอาการป่วยของเจ้ามีหวังรักษาหาย นางก็ดีใจจนบอกไม่ถูก”
“ไม่ใช่เช่นนั้น พี่สาวคิดจะฆ่าข้าจริง ๆ...”
“พอเถิด ซินเอ๋อร์ ในเมื่อเจ้าไม่ชอบพี่สาวถึงเพียงนี้ ต่อไปพ่อจะไม่ให้นางมาปรากฏตัวต่อหน้าเจ้าอีก”
ท่านราชบุตรเขยตัดบทท่านหญิงอีกครั้ง สีหน้าเศร้าสร้อยและจนใจ
ท่านหญิงยังอยากอธิบายบางอย่าง ทว่าพอเห็นบิดาลำเอียงถึงเพียงนี้ ในใจก็เจ็บปวดเหลือเกิน
หรือจำเป็นต้องรอให้พี่สาวทำร้ายนางจนตาย บิดาจึงจะเชื่อ? หรือแม้นางตายไปแล้ว บิดาก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี?
ขณะนั้น ตู้เหอน่าก็แสร้งทำท่าน่าสงสารได้เก่งไม่แพ้กัน นางรับคำท่านราชบุตรเขยแล้วคุกเข่าลงต่อหน้าท่านหญิงดังตุบ “น้องหญิงท่านหญิง ท่านเข้าใจข้าผิดจริง ๆ ข้าไม่รู้ว่านางให้ท่านกินยาอะไร จึงทำให้ท่านเห็นภาพหลอนและคิดว่าข้าจะฆ่าท่าน แต่ข้าขอสาบาน ณ ที่นี้ หากข้าคิดทำร้ายท่านจริง ขอให้คนทั้งครอบครัวของข้าต้องตายอย่างอนาถ!”
ช่างเป็นคำสาบานที่หนักหนานัก!
ถ้อยคำนี้ทำให้แม้แต่ท่านหญิงจ้าวหลานที่เคยสงสัยนาง ยังตกตะลึงไปชั่วขณะ