“ข้ามาเยี่ยมท่านแม่ แล้วเหตุใดข้าจะมาไม่ได้เล่า?”
เมื่อเจียงเจียเยว่เห็นท่าทีเย็นชาและเฉียบคมของหลิวเจียเหอ ในใจก็พลันรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
“เจ้ามีแม่เลี้ยงแล้ว ยังจำแม่แท้ ๆ ของตนได้อีกหรือ? ลืมไปแล้วหรือว่าครั้งนั้นเจ้าช่วยแม่เลี้ยงเยาะเย้ยแม่แท้ ๆ ของตนอย่างไร?”
หลิวเจียเหอเปิดโปงเรื่องที่นางเคยทำโดยไม่ไว้หน้า
จินเซวียนเพิ่งเสียเปรียบพวกนางไปเมื่อไม่นานมานี้ เจียงเจียเยว่ก็มาเยือนถึงที่ คิดไม่มากหลิวเจียเหอก็รู้สึกว่านางมาครั้งนี้คงมีเจตนาร้ายเป็นแน่
ชาติที่แล้วเจียงเจียเยว่ยังช่วยจินเซวียนใส่ร้ายมารดาเพื่ออนาคตของตนเอง ชาตินี้นางจึงต้องระแวดระวังให้ดี
“ฮือ ๆ...ท่านแม่ ข้าถูกบีบบังคับ หากไม่เข้าข้างแม่เลี้ยง ข้าก็ไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขในจวน ท่านพ่อเอาใจแม่เลี้ยง ทุกเรื่องล้วนฟังนาง”
เจียงเจียเยว่เถียงหลิวเจียเหอไม่ชนะ จึงร้องไห้โฮออกมา
“เอาเถิด เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป เจียเหอ อย่างไรนางก็เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเจ้า”
เมื่อหลิวอาเฉียวได้ยินเจียงเจียเยว่บอกว่าตนถูกบังคับ ก็พลันนึกถึงความรักที่เจียงจู้มีต่อจินเซวียน จึงคิดว่าเรื่องเช่นนี้ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
ครานั้นบุตรสาวคนเล็กเลือกติดตามบิดาเพราะเห็นแก่ความมั่งคั่ง ทำให้หัวใจนางเจ็บปวด ทว่าอย่างไรก็มิใช่เรื่องเลวร้ายถึงขั้นให้อภัยไม่ได้
ถึงอย่างไรเด็กคนนี้ก็เป็นบุตรที่นางคลอดออกมา ก่อนที่นางจะกระทำเรื่องอกตัญญูอย่างร้ายแรง นางก็ไม่อาจตัดใจจากบุตรสาวได้โดยสิ้นเชิง
หลิวอาเฉียวจึงได้แต่ทอดสายตาวิงวอนมองหลิวเจียเหอ
“วันนี้เจ้าจะอยู่ที่นี่นานเพียงใด ยังจะกลับตระกูลเจียงหรือไม่?”