บทที่ 106 ปลอมตัวเป็นคุณหนูจวนกั๋วกง
“ของพวกนั้นพวกเจ้าซื้อหรือ? พวกเจ้ามีปัญญาซื้อได้อย่างไร? หลิวอาเฉียว รู้หรือไม่ว่าหอฉงฮวาเป็นสถานที่เช่นไร?”
เจียงสี่จือเห็นกองปิ่นมุกปิ่นทองตรงหน้าหลิวอาเฉียว ทั้งยังมีเครื่องประดับทองคำบริสุทธิ์อีกมาก ดวงตาแทบถลนออกมาด้วยความตกตะลึง
ช่วงหลายวันมานี้ นางอยู่กับซื่อจื่ออันอ๋องมาตลอด ในที่สุดก็สมปรารถนาได้เป็นสตรีของซื่อจื่อ และซื่อจื่อก็รับปากว่าจะพานางกลับจวนแม่ทัพในวันพรุ่ง เพื่อหารือเรื่องการแต่งงานกับบิดามารดาของนาง
เพื่อให้นางมีหน้ามีตา ซื่อจื่อจึงรับปากว่าจะพานางมาซื้อเครื่องประดับสักชิ้นที่หอฉงฮวาในวันนี้
ซื่อจื่อบอกว่าหอฉงฮวาเป็นร้านเครื่องประดับหรูหราที่สุดในเมืองหลวง มีเพียงตระกูลมั่งคั่งเท่านั้นที่ซื้อไหว เครื่องประดับที่ราคาถูกที่สุดในร้านยังต้องใช้เงินถึง 3,000 ตำลึง
ราคาแพงกว่านั้นไม่มีเพดาน
ฮูหยินและคุณหนูทั่วเมืองหลวงต่างภาคภูมิใจที่ได้สวมเครื่องประดับจากหอฉงฮวา
แต่หลิวอาเฉียวกลับซื้อของมากมายในคราวเดียว และดูอย่างไรก็รู้ว่าเครื่องประดับเหล่านั้นไม่ใช่ของราคาถูกของหอฉงฮวา เช่นนี้คงต้องใช้เงินหลายหมื่นตำลึงกระมัง?
หลิวอาเฉียวเพียงเปิดหอสุราไม่กี่แห่ง ทั้งยังเปิดมาได้แค่ไม่กี่เดือน เหตุใดจึงมีกำลังซื้อถึงเพียงนี้?
หลิวอาเฉียวไม่สนใจเสียงเอะอะของเจียงสี่จือ นางไม่อยากข้องเกี่ยวกับอีกฝ่ายมากนัก ทว่าฮูหยินกั๋วกงที่ยืนอยู่ข้างกันกลับทนต่อความไร้มารยาทของเจียงสี่จือไม่ได้
นางขมวดคิ้วอย่างรังเกียจ “สาวบ้านนอกมาจากที่ใดกัน หอฉงฮวาเดี๋ยวนี้เปิดให้คนเช่นใครก็เข้ามาได้แล้วหรือ?”