“พี่สะใภ้คิดอะไรไม่ตกถึงเพียงนี้ได้อย่างไร โจวเฉิงอวี้ผู้นั้นทั้งยากจนทั้งอัปลักษณ์ เป็นชายโสดที่แม้แต่แม่ม่ายจางวัยสามสิบกว่าซึ่งอยู่หัวหมู่บ้านยังไม่ชายตามอง
พี่สะใภ้กลับจะแต่งกับเขาเสียได้? พี่ใหญ่เป็นถึงแม่ทัพใหญ่แห่งราชสำนัก ต่อให้ไปเป็นอนุของพี่ใหญ่ ก็ยังดีกว่าแต่งกับเจ้าคนอัปลักษณ์นั่นเสียอีก!”
เจียงสี่จือ น้องสาวคนรอง เมื่อนึกถึงหลิวอาเฉียวที่จะแต่งกับโจวเฉิงอวี้ ก็อดถอนใจด้วยความสงสัยอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้
นางรู้สึกว่าหลิวอาเฉียวช่างโง่เขลานัก ทั้งที่มีชีวิตสุขสบายให้เลือก กลับรนหาที่ลำบากเอง วันหน้าคงได้เสียใจเป็นแน่
“สตรีผู้นี้ตรงเกินไป ทั้งยังดื้อรั้น มิใช่เรื่องดีเลย พี่สะใภ้มีนิสัยเช่นนี้ ออกจากตระกูลเจียงไปก็ถือเป็นวาสนาของพี่ใหญ่ มิฉะนั้นเมื่อเข้าเมืองหลวงในวันหน้า ด้วยนิสัยเช่นนี้ ไม่รู้ว่าจะก่อเรื่องอันใดขึ้นบ้าง”
เจียงเต๋อ น้องชายคนรอง ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้ารังเกียจ
อันที่จริง เขารู้สึกมาตลอดว่าหลิวอาเฉียวเป็นตัวของตัวเองเกินไป ทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีความอ่อนโยนแบบสตรีแม้แต่น้อย
เขาไม่ชอบสตรีเช่นนี้ เพียงแต่ก่อนหน้านี้นางเป็นพี่สะใภ้ จึงไม่สะดวกจะพูดออกมา
บิดามารดาเจียงมิได้กล่าวสิ่งใดมากนัก เดิมทีพวกเขารู้สึกผิดอยู่บ้างที่บุตรชายหย่าขาดกับหลิวอาเฉียว ทว่าเมื่อเห็นอีกฝ่ายหาคนใหม่ได้อย่างรวดเร็ว ความรู้สึกผิดในใจก็จางหายไปไม่น้อย
เจียงจู้เองก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่ราง ๆ เดิมทีเขาอาจไม่ใส่ใจหลิวอาเฉียว ทว่าเมื่อนางจะไปอยู่กับบุรุษอื่น เขากลับรู้สึกราวกับมีสิ่งใดงอกขึ้นมาบนศีรษะ
เพียงแต่ยามนี้จินเซวียนอยู่ข้างกาย เขาจึงทำได้เพียงกลืนความไม่ยินยอมอันแสนประหลาดใจลงไป
*
หลังออกจากตระกูลเจียง เจียงเจียเหอกับคนอื่น ๆ ก็เช่ารถม้าไปทำเรื่องที่ว่าการ
ไปกลับใช้เวลาเพียงสองก้านธูป งานแต่งของหลิวอาเฉียวกับโจวเฉิงอวี้ก็เรียบร้อย ทั้งสามจึงกลับไปยังที่พักของโจวเฉิงอวี้บนเขาด้วยกัน
“พี่อาเฉียว เจียเหอ ต้องขอให้พวกเจ้าลำบากอยู่ชั่วคราวแล้ว แต่ก่อนข้าไม่เคยคิดว่าชาตินี้ตนจะได้แต่งงาน จึงไม่คิดลงจากเขาไปอยู่ที่อื่น
บ้านไม้บนเขาหลังนี้สู้บ้านข้างล่างไม่ได้ คืนนี้พี่กับเจียเหอนอนบนเตียง ส่วนข้าปูนอนกับพื้น พอฟ้าสางวันพรุ่งนี้ ข้าจะลงเขาไปซื้อบ้านในเมือง”
ภายในกระท่อมไม้ตระกูลโจวบนเขา โจวเฉิงอวี้มองหลิวอาเฉียวและเจียเหอด้วยสีหน้ารู้สึกผิด
หลายปีมานี้เขาล่าสัตว์และขายของป่าจนเก็บเงินได้ไม่น้อย เพียงแต่อยู่คนเดียวมาเนิ่นนาน จึงไม่เคยคิดหาบ้านที่ดีกว่านี้
บัดนี้แต่งกับพี่อาเฉียวแล้ว ยังให้นางกับบุตรสาวมาอยู่บนเขาด้วย เขาจึงรู้สึกละอายใจยิ่งนัก
“เฉิงอวี้ ไม่เป็นไร เรื่องซื้อบ้านให้ข้ากับเจียเหอจัดการเถิด หลายปีมานี้เจ้าอยู่คนเดียวไม่ง่ายเลย ในเมื่อเจ้าเรียกข้าว่าพี่ ต่อไปพี่ก็จะดูแลเจ้าให้มากขึ้น”
แม้ยามนี้ทั้งสองจะเป็นสามีภรรยาที่ทางการรับรองแล้ว แต่เมื่อหลิวอาเฉียวสงบใจลง นางกลับรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย
ที่ผ่านมา นางปฏิบัติต่อโจวเฉิงอวี้ซึ่งอายุน้อยกว่าห้าปีประหนึ่งน้องชาย ยามนี้จู่ ๆ ทั้งคู่กลับกลายเป็นสามีภรรยา นางจึงยังไม่คุ้นชินอยู่จริง ๆ
“จะได้อย่างไร ข้าเป็นบุรุษ ย่อมสมควรดูแลเจ้า อีกอย่าง บัดนี้พวกเรา...เป็นสามีภรรยากันแล้ว ข้ายิ่งต้องแบกรับหน้าที่ของสามีให้สมควร”
โจวเฉิงอวี้ยืดตัวตรง มองหลิวอาเฉียวอย่างประหม่า
เมื่อกลายเป็นสามีภรรยากันแล้ว เขากลับเริ่มเขินอายขึ้นมาอีกครั้ง
เจียงเจียเหอเห็นนิสัยกระอักกระอ่วนของมารดากับโจวเฉิงอวี้แล้ว ก็อดถอนใจอยู่ในใจไม่ได้ ดูท่าบ้านนี้คงขาดนางไม่ได้เสียแล้ว
หากนางไม่ช่วยจับคู่ให้ ทั้งสองคนคงไม่รู้ว่าเมื่อใดจึงจะสนิทสนมกันยิ่งขึ้น
นางจึงจับมือมารดากับมือโจวเฉิงอวี้มาวางซ้อนกัน
“ท่านแม่ ท่านอาเฉิงอวี้ บัดนี้พวกท่านเป็นสามีภรรยาที่ทางการรับรองแล้ว ไยยังเกรงใจกันเช่นนี้อีก? ท่านอาเฉิงอวี้ ท่านต้องเรียกท่านแม่ว่าภรรยาหรือฮูหยิน
จะเรียกพี่อาเฉียวอีกไม่ได้ เข้าใจหรือไม่? มิฉะนั้นวันหน้าออกไปข้างนอก คนอื่นจะคิดว่าท่านเป็นน้องชายของท่านแม่ หากมีคนมาสู่ขอท่านแม่จากท่านขึ้นมาจะทำอย่างไร?”
หัวใจโจวเฉิงอวี้กระตุกวูบ เขาเงยหน้าขึ้นทันที
มาสู่ขอพี่อาเฉียวจากเขาหรือ?
ใครกล้าทำ เขาจะตีผู้นั้นให้ตาย!
แต่ที่เจียเหอพูดก็มีเหตุผล บัดนี้เขาแต่งกับพี่อาเฉียวแล้ว คำเรียกขานก็ควรเปลี่ยนเสียที
เขาจึงมองหลิวอาเฉียวด้วยสายตาเปี่ยมรัก เอ่ยตะกุกตะกักว่า “ฮู...ฮูหยิน เจียเหอพูดถูก ต่อไปข้า...ข้าจะเรียกเจ้าเช่นนี้”
ใบหน้าหลิวอาเฉียวพลันแดงระเรื่อ นางก้มหน้าด้วยความเขินอายและกระอักกระอ่วน ก่อนขานรับเบา ๆ ว่า “อืม”
“ฮ่า ๆ ๆ ถูกต้องแล้ว! ท่านอาเฉิงอวี้ อ้อ ไม่ใช่ ต่อไปข้าเรียกท่านว่าท่านพ่อได้หรือไม่?”
เจียงเจียเหอหัวเราะอย่างเบิกบาน พลางมองโจวเฉิงอวี้อย่างหยั่งเชิงเล็กน้อย
ตัวตนที่แท้จริงของท่านอาเฉิงอวี้สูงส่งอย่างยิ่ง ไม่ช้าก็เร็วเขาย่อมได้ตัวตนของตนกลับคืนมา ไม่รู้ว่าเขาจะรังเกียจนางซึ่งเป็นบุตรเลี้ยงหรือไม่
ส่วนมารดานั้น เจียงเจียเหอไม่กังวล นางคิดว่าเช่นเดียวกับชาติก่อน ท่านอาเฉิงอวี้ต้องชอบมารดาจากใจจริงแน่นอน
“ย่อมได้ เจียเหอ ต่อไปเจ้าก็คือบุตรสาวแท้ ๆ ของข้า”
โจวเฉิงอวี้มองเจียงเจียเหอด้วยสายตาเอ็นดู
สำหรับเขาแล้ว เมื่อรักผู้ใดก็ย่อมรักสิ่งที่เกี่ยวข้องกับผู้นั้น ขอเพียงเป็นบุตรที่หลิวอาเฉียวคลอดออกมา จะเป็นบุตรแท้ ๆ ของเขาหรือไม่ก็ไม่สำคัญ
“ดีเจ้าค่ะ ท่านพ่อ!”
เจียงเจียเหอยิ้มแย้มพลางเรียกโจวเฉิงอวี้ทันที
เจียงจู้ไม่คู่ควรเป็นบิดาของนาง ชาติก่อนโจวเฉิงอวี้เป็นผู้แก้แค้นให้นางกับมารดา คำเรียกท่านพ่อนี้สมควรเป็นของเขา
จากนั้นนางก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อบิดาเปลี่ยนแล้ว ชื่อของนางเล่า?
เจียงเจียเหอมองหลิวอาเฉียวแล้วกล่าวว่า “ท่านแม่ ข้าไม่อยากใช้แซ่เจียงแล้ว ต่อไปข้าใช้แซ่หลิวตามท่านได้หรือไม่? ข้าจะชื่อหลิวเจียเหอ!”
“ไพเราะดี ต่อไปเจ้าก็ชื่อหลิวเจียเหอ”
ดวงตาโจวเฉิงอวี้เป็นประกาย เมื่อเห็นหลิวเจียเหอกับมารดาตัดขาดความสัมพันธ์กับเจียงจู้ด้วยความสมัครใจ เขาก็รู้สึกเบิกบานใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
หลิวอาเฉียวมองรอยยิ้มของบุตรสาว มิได้กล่าวสิ่งใด เพียงเผยรอยยิ้มตามไปโดยไม่รู้ตัว
บุตรสาวเป็นนางคลอดมา ใช้แซ่เดียวกับนางย่อมเป็นเรื่องสมควร
ตะวันคล้อยลับสันเขา แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดทั่วฟ้า
ท้องของหลิวเจียเหอส่งเสียงร้องอย่างไม่รักดี โจวเฉิงอวี้กับหลิวอาเฉียวจึงยิ้มให้กัน ก่อนเดินเคียงคู่ไปยังห้องครัวเพื่อทำอาหาร
ส่วนหลิวเจียเหอก็จัดข้าวของของตนภายในห้อง
“บัดนี้ออกจากตระกูลเจียงแล้ว ข้าก็ให้ท่านแม่กับคนอื่น ๆ ใช้น้ำพุวิญญาณทำอาหารได้ อาหารที่ปรุงด้วยน้ำพุวิญญาณคงอร่อยยิ่งขึ้นเป็นแน่!”
เจียงเจียเหอนึกถึงน้ำพุวิญญาณในมิติของตนขึ้นมา มิตินี้ผูกพันกับนางทันทีที่นางกลับชาติมาเกิด
มิตินี้อยู่ในป้ายไม้ที่มารดาพกติดตัวมาตั้งแต่วัยเยาว์ ชาติก่อนเจียงเจียเยว่บังเอิญหยดเลือดแสดงความเป็นเจ้าของ แล้วอาศัยมิตินี้สร้างชื่อเสียงโด่งดังในเมืองหลวง
เรื่องนี้เจียงเจียเยว่เป็นคนเล่าให้ฟัง ตอนที่นางมาเยี่ยมพวกนางครั้งหนึ่งหลังจากนางกับมารดาถูกทำให้กลายเป็นมนุษย์หมูในคอก นางบอกว่าหลิวอาเฉียว มารดาผู้นี้ มีสิ่งเดียวที่ทำเพื่อนางได้ถูกต้อง คือทำให้นางได้ครอบครองมิติ
หลังได้มิติมา นางก็กลายเป็นคนงดงาม อีกทั้งยังมีวิชาแพทย์ล้ำเลิศ จนกลายเป็นแขกคนสำคัญของเหล่าผู้มีอำนาจทั่วเมืองหลวง
ครานั้นหลิวเจียเหอโกรธยิ่งนัก นางซักถามอีกฝ่ายว่า ในเมื่อเจียงเจียเยว่มีความสามารถถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงไม่ช่วยมารดาแท้ ๆ ของตน
เจียงเจียเยว่มองพวกนางด้วยสายตารังเกียจ ก่อนเยาะเย้ยว่า “ให้หลิวอาเฉียวที่มีสภาพไม่ต่างจากคนหรือผีกลายเป็นมารดาข้า ข้าไม่อับอายหรือ?”
ครานั้นนางจึงรู้ว่าเจียงเจียเยว่เกิดมาก็มีจิตใจอกตัญญูดุจหมาป่า
ดังนั้นสิ่งแรกที่นางทำหลังกลับชาติมาเกิด คือไปขอป้ายไม้จากมารดาแล้วผูกมิติเป็นของตน ชาตินี้นางจะไม่ยอมให้เจียงเจียเยว่ราบรื่นดังเช่นชาติก่อนอีก
หากจินเซวียนกับเจียงจู้เป็นต้นเหตุที่ทำร้ายนางกับมารดาในชาติก่อน เจียงเจียเยว่ก็เป็นมีดสังหารที่พวกเขาใช้
ชาตินี้ หนี้แค้นที่ติดค้างนางกับมารดา เจียงเจียเยว่ต้องชดใช้!