หลิวเจียเหอเล่าเรื่องที่พบสาวใช้ชิงชิวในจวนให้โจวเฉิงอวี้ฟัง หลังฟังจบ โจวเฉิงอวี้ยังคงสงบนิ่ง ทว่าคิ้วขมวดเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง
“พวกเจ้าเคยพบหน้าบิดามารดาของชิงชิวหรือไม่?”
โจวเฉิงอวี้ถามขึ้นหลังนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ยังไม่เคยพบเจ้าค่ะ เพียงแต่ชิงชิวผู้นั้นคล้ายหลิวเหอเม่ยยิ่งนัก ข้าจึงคิดว่าหากต้องการสืบเรื่องนี้ คงต้องรบกวนท่านอาเมิ่ง เพราะพวกนางล้วนเป็นบ่าวของตระกูลเมิ่ง”
“อาเฉียว แล้วเจ้าคิดอย่างไร? หากสืบพบว่าเจ้าถูกสับเปลี่ยนกับสาวใช้ผู้นี้จริง เจ้าจะทำอย่างไร?”
ฟังคำของหลิวเจียเหอจบ โจวเฉิงอวี้ก็หันไปมองหลิวอาเฉียว
จากท่าทีของครอบครัวสกุลหยางที่หมู่บ้านถงซีเมื่อก่อน โจวเฉิงอวี้มั่นใจได้ว่าหลิวอาเฉียวมิใช่บุตรสาวแท้ ๆ ของนาง
บัดนี้ได้พบคนที่คล้ายกับพวกสกุลหยางถึงเพียงนั้น เขาก็คิดว่าเรื่องนี้คงมีมูลอยู่แปดเก้าส่วน เพียงแต่จากคำบอกเล่าของหลิวเจียเหอ เขารู้ว่าสตรีที่เข้ามาแทนสถานะของอาเฉียวในจวนกั๋วกงน่าจะมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดี
ผ่านมาตั้ง 28 ปีแล้ว ต่อให้ตามหากลับไปพบ บิดามารดาแท้ ๆ ของอาเฉียวจะดีกับนางยิ่งกว่าบุตรบุญธรรมหรือ?
หากมิได้เป็นเช่นนั้น การกลับไปยอมรับญาติจะทำให้อาเฉียวต้องทนทุกข์มิใช่หรือ?
“ข้ายังคิดไม่ตก แต่ข้าอยากรู้ชาติกำเนิดที่แท้จริงของตน”
หลิวอาเฉียวมิได้คาดหวังว่าบิดามารดาแท้ ๆ จะดีกับนาง ทว่าลึก ๆ ในใจ นางก็ยังอยากรู้ความจริง
ส่วนจะยอมรับญาติหรือไม่ ค่อยว่ากันภายหลัง