“นางมาทำไม?”
สีหน้าท่านหญิงพลันเปลี่ยนไป เห็นได้ชัดว่านางไม่ยินดีต้อนรับเจ้าของเสียงนี้นัก
หลิวเจียเหอขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปมองด้านนอก เห็นเด็กสาวคนหนึ่งวัยไล่เลี่ยกับท่านหญิง สวมอาภรณ์สีแดงกุหลาบสดใส เดินเข้ามาจากนอกประตูโดยไม่รอให้ใครเชื้อเชิญ
ทั่วทั้งร่างของเด็กสาวแผ่กลิ่นอายร่าเริงเปิดเผย ปักปิ่นมุกบนศีรษะสะท้อนประกายวาววับยามขยับตัว เพียงมองก็รู้ว่าเป็นผู้สูงศักดิ์
“น้องสาวลูกพี่ลูกน้องท่านหญิง เด็กตัวกะเปี๊ยกนี่คือหมอเทวดาที่ท่านน้าพูดถึง ว่าจะมารักษาโรคให้เจ้าหรือ? ดูอายุยังน้อยนัก เจ้าไม่ถูกนางหลอกหรือ?”
ทันทีที่เข้ามา เด็กสาวก็มองหลิวเจียเหอด้วยแววตาประหลาดใจ วาจาที่เอ่ยออกมาช่างไม่น่าฟัง
เด็กตัวกะเปี๊ยก?
หลิวเจียเหอหัวเราะเย็นชาในใจ
เห็นทีผู้มาเยือนจะไม่ประสงค์ดีเป็นแน่
“น้องเจียเหอไม่ใช่เด็กตัวกะเปี๊ยก นางเก่งกาจมาก พี่หญิง ท่านเองก็เป็นกุลสตรี เหตุใดจึงพูดจาไร้มารยาทเช่นนี้?”
ท่านหญิงขมวดคิ้วแน่น เอ่ยตำหนิเด็กสาวเสียงเบา
หลิวเจียเหอเข้าใจความสัมพันธ์ของทั้งสองได้อย่างรวดเร็ว เด็กสาวผู้นี้เป็นญาติของท่านราชบุตรเขย วันนี้มาเยือน เกรงว่าคงเป็นความคิดของท่านราชบุตรเขยที่ส่งนางมาหาเรื่อง
“โธ่ น้องสาวลูกพี่ลูกน้องท่านหญิงจะร้อนใจไปไย ข้าเพียงพลั้งปากพูดผิดไปเท่านั้น อีกอย่าง นางดูอ่อนวัยกว่าข้าหลายปี ให้มารักษาโรคให้เจ้า ข้าย่อมประหลาดใจเป็นธรรมดา”
ตู้เหอน่าหาที่นั่งลงอย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ไม่มีทีท่าว่าจะขอโทษที่พูดจาไร้มารยาท